ΓΡΑΜΜΕΣ LEY – ΓΕΩΜΑΓΝΗΤΙΚΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ – 5ο μέρος

επιμέλεια: Shakila Ιωάννα Μπράτη

 

Είναι κοινά αποδεκτό στις εσωτερικές παραδόσεις ανατολής και δύσης, ότι οι τοποθεσίες όπου οι αρχαίοι λαοί έκτιζαν τους ναούς τους δεν επιλέγονταν τυχαία, αλλά με τη βοήθεια μιας βαθιάς πνευματικής γνώσης που τους επέτρεπε να γνωρίζουν πράγματα που σήμερα φαντάζουν αδιανόητα. Για παράδειγμα, με τη βοήθεια των τεχνητών δορυφόρων και των σύγχρονων μεθόδων γεωεντοπισμού εύκολα αποδεικνύεται πως οι τόποι όπου υπάρχουν πανάρχαια μεγαλιθικά μνημεία, καθώς και οι τόποι που συνιστούν ιστορικά μέρη λατρείας, ανά τον κόσμο, σχετίζονται μεταξύ τους, καθώς βρίσκονται τοποθετημένοι σε σημεία που οριοθετούν σαφέστατα γεωμετρικά σχήματα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα, είναι η διασπορά αρχαίων τόπων λατρείας στον ελλαδικό χώρο, με τέτοιο τρόπο ώστε αυτοί να βρίσκονται σε κορυφές ισόπλευρων τριγώνων. Ο τριγωνισμός (υπάρχουν βέβαια και πιο πολύπλοκα γεωμετρικά σχήματα) των αρχαίων ιερών φαίνεται να προεκτείνεται ώστε να καλύπτει όλο τον πλανήτη και με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα παγκόσμιο γεωμετρικό πλέγμα. Πρόκειται, ουσιαστικά, για κάτι ανάλογο με την κρυσταλλική δομή ενός ορυκτού. Τα ενδιαφέρον είναι ότι στις νοητές γραμμές αυτού του πλέγματος και πάνω στους κόμβους του φαίνονται να εκδηλώνονται ορισμένα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα φαινόμενα.

Ελευσίνα και Δελφοί

 

 

 

 

 

 

Αρχαιολογικοί χώροι που συνδέονται μεταξύ τους γεωμετρικά:

 

Αθήνα-Ελευσίνα-Δελφοί (Αθηνά – Δήμητρα και Κόρη – Γαία)

Θήβα-Τανάγρα- Αμφιάρειο

Χαλκίδα-Θήβα-Ολυμπία

Χαλκίδα-Αμφιάρειο-Δήλος

Χαλκίδα-Σούνιο-Κνωσός

Δήλος-Ασκληπιείο Επιδαύρου-Ασκληπιείο Κως

Δήλος- Ιδαίο Άντρο-Μαντείο Τροφωνίου

Δήλος-Ιωλκός-Ίλιον (Τροία)

Δήλος-Θήβα-Σμύρνη

Δήλος-Αθήνα-Καρδαμύλη Χίου

Δήλος-Δίκτυννα-Κνωσός

Δήλος-Σπάρτη-Πέργαμος

Δήλος-Σπάρτη-Πέργαμος

Δήλος-Θέρμη-Φίλιπποι

Δωδώνη-Κνωσός-Μίλητος

Δωδώνη-Σπάρτη-Αθήνα

Δωδώνη-Δελφοί-Ιωλκός

Δωδώνη-Ολυμπία-Μαντείο Τροφωνίου

Δωδώνη-Ελευσίνα-Ανάκτορο Πύλου

Δωδώνη-Δήλος-Αλεξάνδρεια Τρωάς

 

Σπάρτη-Πέλλα-Ζάκρος/Ίτανος

 

 

ΘΕΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΕΙΑ – ΙΕΡΑ

Ολυμπία (πρώτος ναός Ήρας εκεί, πριν του Διός!!)

Δελφοί (Γαία-Θέμιδα-Φοίβη πριν τον Απόλλωνα και Αθηνά στη Θόλο παράλληλα)

Σπήλαιο Ειλειθυίας (Θεά τοκετών) στην Αμνισό (λιμάνι Κνωσού)

 

Αποστάσεις μεταξύ ιερών τόπων

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Θεοφάνης Μάνιας, επανεξέτασε πιο διεξοδικά το θέμα, καταλήγοντας μέσα από τα βιβλία του «Τα Άγνωστα Μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων» και «Ο Ελληνικό Πνεύμα στις Πυραμίδες της Αιγύπτου» σε εκπληκτικά και ασύλληπτα συμπεράσματα. Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα εξ αυτών:

Στάδιο (μονάδα μήκους)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το στάδιο ήταν μονάδα μέτρησης μήκους την οποία χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες, ίση με το μήκος ενός αθλητικού σταδίου (600 πόδια) και που αντιστοιχούσε σε μήκος 185,15 μέτρων.

Το μήκος του σταδίου, του οποίου βασική μονάδα ήταν ο «πους», διέφερε από τόπο σε τόπο (Πόλη-Κράτος). Για παράδειγμα το στάδιο της αρχαίας Ολυμπίας ήταν 192,27 μ., αυτό της αρχαίας Επιδαύρου 181,08 μ., των Δελφών 177,55 μ., ενώ αυτό που χρησιμοποιήθηκε αργότερα για τη μέτρηση αποστάσεων ήταν 177,40 μ.

Τις υποδιαιρέσεις του σταδίου αναφέρει ο Ηρόδοτος (Β΄-149) κατά την περιγραφή της αιγυπτιακής λίμνης της Μοίριος λέγοντας πως το στάδιο ισοδυναμούσε με 6πλέθρα ή 100 οργιές ή 600 πόδες. Έτσι το υπό του Ηροδότου αναφερόμενο στάδιο υπολογίζεται ως ισούμενο με 186 περίπου μέτρα. Το δε μήκος των 600 ποδών είχε ορισθεί για αγώνα των δρομέων της αρχαίας Ολυμπίας.

  • Επίσης το στάδιο ήταν και αρχέγονο μέτρο ενός δρόμου αροτριώντων βοών που οι Δωριείςαποκαλούσαν «σπάδιον».
  • Ως μονάδα μήκους, το στάδιο ήταν επίσης σε χρήση και κατά την εποχή της συγγραφής της Καινής Διαθήκης. Αναφέρεται στα χωρία: Β’ Μακκαβαίων 11:5, Λουκάς 24:13, Ιωάννης 6:19, Αποκάλυψη 14:20, Αποκάλυψη 21:16.

Στη ρωμαϊκή εποχή στάδιο θεωρείτο το ένα όγδοο (1/8) του ρωμαϊκού μιλίου.

Από τις αρχές του 20ού αιώνα χρησιμοποιείται το ναυτικό στάδιο στη μέτρηση θαλασσίων αποστάσεων κατωτέρων του μιλίου που ισούται με το 1/10 του ναυτικού μιλίου, ίσο με 100 οργιές, ή 200 γυάρδες δηλαδή 185,2 μ.

 

 

Η Δήλος απέχει:

1020 στάδια από το Ασκληπιείο της Κω, όσο ακριβώς και από το Ασκληπιείο Επιδαύρου.

1080 στάδια από το Ιδαίον Άντρον, όσο ακριβώς και από το Τροφώνιο μαντείο.

1296 στάδια από τη Σμύρνη, όσο ακριβώς και από τη Θήβα.

1460 στάδια από τους Δελφούς, όσο ακριβώς και από την Αλεξάνδρεια Τρωάδος.

1460 στάδια από τη Σπάρτη, όσο ακριβώς και από την Πέργαμο.

1530 στάδια από τη Ρόδο, όσο ακριβώς και από τη Φυγαλεία Πελοποννήσου.

800 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από την Καρδαμύλη Χίου.

1256 στάδια από το Ρέθυμνο, όσο ακριβώς και από την Κνωσσό.

1188 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από τη Μυτιλήνη.

1859 στάδια από τη Σαμοθράκη, όσο ακριβώς και από το Θέρμον.

1859 στάδια από τις Μυκήνες, όσο ακριβώς και από το Άργος.

Η Ελευσίνα απέχει:

100 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από τα Μέγαρα.

330 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από το Σούνιο.

220 στάδια από το Αμφιάρειο, όσο ακριβώς και από τον Μαραθώνα.

1700 στάδια από την Πέλλα, όσο ακριβώς και από τη Σμύρνη.

1782 στάδια από το Ιδαίο Άντρο, όσο ακριβώς και από την Έφεσο.

1815 στάδια από την Πέργαμο, όσο ακριβώς και από την Μίλητο αλλά και την Κνωσσό.

Η Χαλκίδα απέχει:

το ίδιο από την Αθήνα και το Σούνιο, όπως το ίδιο απέχουν και οι Δελφοί από την Ολυμπία και την Αθήνα. Η απόσταση μεταξύ Χαλκίδας και Θήβας είναι 162 στάδια. Ακριβώς 162 στάδια απέχει και το Αμφιάρειο. Η απόσταση Δήλου – Αθηνών είναι 800 στάδια, όσο ακριβώς απέχει και η Σπάρτη από τη Δήλο και την Αθήνα.

 

ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ

 

Ήδη στη δεκαετία του ’60 οι επιστήμονες Ν. Γκοντσαρωφ, Β. Μοραζ και Β. Μακαρωφ, είχαν ανακαλύψει στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη ασθενών μαγνητικών γραμμών, οι οποίες φαίνονται να περιβάλλουν τον πλανήτη μας σε σχήμα δωδεκάεδρου, τοποθετημένο μέσα σε ένα εικοσάεδρο.

 

Φαίνεται σχεδόν σαν κάποτε η Γη να ήταν ένας τεράστιος Κρύσταλλος ή να είχε τη μορφή ενέργειας που προέρχεται από κάποιον κρυσταλλικό πυρήνα της. Επάνω σε ένα γεωγραφικό χάρτη, οι σοβιετικοί επιστήμονες, σχεδίασαν τις μνημειακές κατασκευές των αρχαίων πολιτισμών και αμέσως φάνηκε πως αυτές ακολουθούσαν τις ενεργειακές γραμμές του εικοσάεδρου. Το δίκτυο αυτό που περιγράφουν οι σοβιετικοί επιστήμονες, θυμίζει πολύ τον Ομφαλό του Μαντείου των Δελφών.

 

Ο Δελφικός Ομφάλιος Λίθος, φέρει την επιγραφή «ΓΑΣ», που είναι η γενική της Δωρικής λέξης ΓΑ ( = Γαια) και σε ανάγλυφο, την αναπαράσταση του δικτύου των ley-lines, οι οποίες ονομάζονται «αγρηνόν», pattern που χρησιμοποιούνταν στην ενδυμασία και αναπαριστούσε τα τελλουρικά ρεύματα, δηλαδή τις Lay-lines.

Για τις παγανιστικές φυλές της δυτικής Ευρώπης και τους αρχαίους Έλληνες, η Γαία ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, ήταν η Υψηλή Μητέρα και η Δα – Μήτηρ, η προστάτης, η τροφός και η φύλακας κάθε μορφής ζωής επάνω στο σώμα της. Η Μητέρα Γαία, τρέφεται και συντηρείται στη ζωή μέσα από ένα πολύπλοκο δίκτυο από υπόγειες αρτηρίες, που θυμίζουν τις αρτηρίες και τις φλέβες που βρίσκονται στο ανθρώπινο σώμα, και που εντέλει συμπίπτουν με τα τελλουρικά ρεύματα και τις γραμμές ley. Σε αυτές τις αρτηρίες ρέει ένα μείγμα ηλεκτρομαγνητικής και αιθερικής ενέργειας. Αυτή η αρχαία γνώση είναι κοινή σε πολλούς αρχαίους λαούς, όπως τους Κέλτες και τους Γαλάτες της προϊστορικής Δυτικής Ευρώπης. Εξάλλου, κατά τον Διόδωρο το Σικελιώτη, ο Κέλτης και ο Γαλάτης ήταν γιοι του Ηρακλή. Οι Κέλτες, τα κανάλια, τα ονόμαζαν πολύ απλά αλλά ουσιαστικά με τη λέξη Φίδια (Woirre). Η έλυξ και το φίδι σε σπείρα είναι από τα αρχαιότερα σύμβολα που παρουσιάζουν το ιερό πνεύμα της Γαίας.

Στην ελληνική αρχαιότητα, η Γαία, ως έμβιο ον, παρουσιάζεται σε όλη της την επιφάνεια καλυμμένη από ένα αιθερικό ενεργειακό δίκτυ, που αλληλοεπηρεάζεται από την ενέργεια του Ουρανού. Ένα κοσμικό δίκτυο, το οποίο, όχι μόνο αντανακλά την ενέργεια της Γης, αλλά και του Σύμπαντος, των Άστρων, των Πλανητών, δημιουργώντας έτσι πιο δυνατά πεδία ενέργειας, αλλά και συνειδητότητας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η επιφάνεια του πλανήτη μας πάλλεται ρυθμικά σαν μία τεράστια καρδιά, που διαστέλλεται περίπου 2 μέτρα κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ συστέλλεται κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Στην Ελλάδα, ο πιο γνωστός αρχαίος δρόμος είναι ο βασιλικός δρόμος της Κνωσσού, που συνδέει το παλάτι του Μίδα με ένα μικρότερο ανακτορικό κτίσμα στην ευρύτερη περιοχή. Ο θρύλος λέει ότι ο ίδιος ο Μίδας υπέδειξε την πορεία του δρόμου αυτού και ότι τη νύχτα, με Πανσέληνο, φεγγοβολούσε. Γενικά, τα αρχαία ιερατεία δε λειτουργούσαν μόνο επιφανειακά, αλλά και κάτω από την επιφάνεια της Γης, με παράλληλες σύριγγες με τις γραμμές Ley. Έτσι θεωρείτο ότι πολλαπλασιαζόταν με τη γεωμαγνητική δύναμη την ενέργεια και ενδυνάμωναν το φως ενός κεριού και ότι ακόμα, σε δυνατά σημεία τους, εξέπεμπαν φως από μόνα τους. Ο AleisterCrowley είχε αναφερθεί σε ένα τέτοι Φως όταν διανυκτέρευσε το 1903 στη Μεγάλη Πυραμίδα.

Ο Έντουαρντ Αλεξάντερ Κρόουλυ (Edward Alexander Crowley12 Οκτωβρίου 1875 – 1 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Άγγλος αποκρυφιστής, μάγος ποιητήςσυγγραφέαςζωγράφος και αλπινιστής. Είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία της θρησκείας και της φιλοσοφίας του Θελήματος. Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου στο Λήμινγκτον Σπα (αγγλ.Leamington Spa) το 1875. Το όνομα Έντουαρντ το κληρονόμησε από τον πατέρα του, Έντουαρντ Κρόουλυ (1834–1887)[1] Mπήκε στο κολλέγιο Trinity, του Καίμπριτζ, αλλά δεν απεφοίτησε, «όπως ο Βύρων, ο Σέλλεϋ, ο Σουίνμπερν και ο Τέννυσον»[2]. Τότε άλλαξε και το όνομά του σε Άλειστερ (κελτική μορφή του μεσαίου του ονόματος). Υπήρξε πανίσχυρος Μάγος φθάνοντας στο βαθμό του Ipsissimus, μέλος του Ερμητικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής, ιδρυτής του τάγματος A.A. (Άστρον Αργυρόν ή Argentium Astrum ή Arcanum Arcanorum ή Angel and Abyss), ιδρυτής της θρησκείας του θελήματος, ορειβάτης, σκακιστής, λυρικός και δραματικός ποιητής,συγγραφέας πολλών βιβλίων και του περιοδικού Equinox, συνεργάστηκε με τον Αύγουστο Ροντέν. (www.wikipedia.org)

 

Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν να υπολογίζουν τη συνισταμένη, έτσι γνώριζαν τη σχετική απόσταση και θέση των ουράνιων σωμάτων από τη Γη. Ιδιαίτερα είχαν εστιάσει στον Ήλιο και τη Σελήνη (Απόλλων – Άρτεμις). Και τα δύο αυτά σώματα επηρεάζουν με διαφορετικούς τρόπους τη Γη, όπως οι παλίρροιες παρατηρήθηκε πως, γύρω από το διάστημα του Ηλιοστασίου και της Ισημερίας, όπως και ο παλμός των γραμμών, ενδυναμώνονται ισχυρά.

ΤΕΛΛΟΥΡΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ

Οι Έλληνες της 2ης π.Χ. χιλιετίαςπαρουσίαζαν φαινόμενα έντονης γεννητικότητας στην Αρκαδία, την Ήπειρο, την Πιερία και την Κρήτη. Ως λαός, κατόρθωσαν να κατακτήσουν και να επηρεάζουν όλες τις χώρες της Μεσογείου και όλη την Ευρώπη, από την Ιρλανδία, μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και μέχρι το Δούναβη. Επιχείρησαν εξερευνήσεις και εμπορεύτηκαν σε μακρινούς τόπους, πιθανότατα μέχρι την Αμερική, για περισσότερα από 55 χρόνια. Η Τέχνη χρωματίστηκε έντονα από την ελληνική επίδρασγ, ενώ ταυτόχρονα το εμπόριο και η διανόηση επηρεάστηκαν άμεσα για πολλά χρόνια μετά την αρχαιοελληνική ακμή. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει αφορά στον τρόπο που ο λαός αυτός κατάφερε να αποκτήσει τόσο μεγάλη επιρροή και ποια ήταν τα μέσα που στήριξαν αυτή την επέκταση. Η απάντηση στο σημαντικό αυτό ερώτημα είναι πολύ δύσκολη, παρόλα αυτά αξίζει τον κόπο, μέσα από τη μελέτη της Ιερής γεωγραφίας. Από την επιστήμη της γεωλογίας, μαθαίνουμε ότι τη μεσοζωική περίοδο, πριν από 1100 χιλιάδες έτη, η πρώτη ορογεννητική κίνηση ανύψωσε πάνω από τα κύματα την Πελαγονική οροσειρά, που περιελάμβανε τη βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο, την ανατολική Θεσσαλία και τη βόρεια Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη αττικοκυκλαδική μάζα, που περιλαμβάνει την Αττική, τη νότια Εύβοια και τα νησιά των Κυκλάδων. Πριν από 35 χιλιάδες χρόνια, όταν η τάφρος της Πίνδου είχε γεμίσει από ιζήματα, σημειώθηκαν νέες γεωλογικές ανακατατάξεις. Χάρη σε μία πανίσχυρη ανοδική ώθηση, πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν, σχηματίζοντας την οροσειρά της Πίνδου. Ταυτοχρόνως αναδύθηκε η ενιαία μάζα της Αιγετίδας, που αποτελείται από το σημερινό ελληνικό χώρο, από το Ιόνιο έως τη Μ. Ασία και τις νότιες περιοχές της Κρήτης.

Οι Έλληνες διέπρεψαν και ισχυροποιήθηκαν γιατί γνώριζαν τον τρόπο εξουδετέρωσης της ανθυγιεινής γεωπαθητικής ακτινοβολίας, τον οποίο εφάρμοσαν πρώτα στις περιοχές που κατοικούσαν και κατόπιν τις περιοχές που αποικούσαν, αξιοποιώντας στο μέγιστο την ενέργεια των τελλουρικών ρευμάτων. Επρόκειτο για μία πολύ δύσκολη διαδικασία, λόγω της φυσικής διαμόρφωσης του ελληνικού εδάφους και υπεδάφους, που ευνοεί τη συγκέντρωση υψηλής γεωπαθητικής ακτινοβολίας.

ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ

Για τον αρχαίο λαό των Ελλήνων, όπως και για πολλές άλλες αρχαίες φυλές, κύριος στόχος ήταν να ταυτίζονται με την συμπαντική ισορροπία και δομική αρμονία μεταξύ ενεργειών Ουρανού και Γης. Στην αρχαία Ελλάδα, την επιστήμη της γεωμετρίας θεμελίωσε ο Θαλής ο Μιλήσιος, τον 6ο π.Χ. αιώνα. Με βάση τη δυνατότητα της μέτρησης αποστάσεων και γεωμετρικής σχέσης μεταξύ γήινου και ουρανίου πεδίου, οι Έλληνες κατέληξαν σε κατασκευές ναών που συντονίζονταν με τις μαθηματικά αποδεδειγμένες αρμονίες των ley lines.

Scroll Up