Αλλάζοντας τη δόνηση της θλίψης

Η θλίψη μεγαλώνει από την έλλειψη γνώσης του πώς μπορεί να εξελιχθεί το αύριο.

Αυτό το συναίσθημα του άγνωστου μας δυσκολεύει να έχουμε κάποια ουσιαστική δομή. Και χωρίς δομή μπαίνουμε σε ένα χρόνιο, σταθερό άγχος. Εφόσον το συμπαθητικό νευρικό σύστημα καταπονείται συνεχόμενα από το στρες, αντιδράμε παράγοντας κατάθλιψη. Έτσι, παγιδευόμαστε μέσα της, για τα καλά.

Μιας και δυσκολευόμαστε να βρούμε τρόπο διαφυγής, νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να επιλύσουμε τίποτα, ότι δεν έχουμε κανέναν έλεγχο επάνω στις καταστάσεις. Πορευόμαστε και οδηγούμαστε ακόμα πιο βαθιά στην αδυναμία και την εξάντληση. Το σώμα νιώθει αυτήν την απειλή να το πλημμυρίζει, μαζεύεται και συσπάται, προσπαθώντας να σώσει ό,τι μπορεί. Καθώς τα μηνύματα γίνονται όλο και πιο αγωνιώδη, ο εγκεφαλικός φλοιός χάνει σχεδόν την επαφή του με το σώμα και η απόσυρση έρχεται, στερώντας την όποια επαφή.

Η κατάθλιψη διαμορφώνει τις σκέψεις, τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή, ακόμα και το σώμα μας. Η κατάθλιψη αποξενώνει, μας στερεί την επαφή με τους γύρω μας, με τον κόσμο, με εμάς τους ίδιους. Χρειάζεται να αντιδράσουμε συνειδητά, υπερπηδώντας ακόμα και αυτό το ένστικτο που μας οδηγεί στην απομόνωση, θεωρώντας ότι κάτι από εμάς προστατεύει. Χρειάζεται να μπολιάσουμε τον άκαμπτο εαυτό μας με νέα συναισθήματα, εικόνες, σκέψεις, ιδέες, οράματα, ώστε αυτή η νοητική, συναισθηματική και σωματική ακαμψία να αρχίσει να μαλακώνει.

Αυτές οι νέες νευρομυϊκές συνδέσεις που θα δημιουργηθούν, θα μας εμπνεύσουν, θα μας δώσουν μια πνοή αισιοδοξίας. Στο πέρασμα της ζωής μας όλοι έχουμε δομήσει κάποια πράγματα, που τα είδαμε να αποδομούνται. Σίγουρα αυτές οι μνήμες μας πονάνε, όμως χρειάζεται να πάρουμε την ευθύνη του εαυτού μας και με αγάπη, προς τα εμάς, να δημιουργήσουμε τα πρώτα υλικά για να δομήσουμε ξανά τη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε μια αγωνιώδη εργασία δράσης η οποία θα καταπονήσει τον εαυτό μας, ακόμα περισσότερο, αλλά ούτε να παραμένουμε στην παγωμένη απόσυρση, η οποία είναι μορφή κακοποίησης του εαυτού.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο πόσο σοφά κινείται η φύση. Έχει την άμπωτη και την παλίρροια, τη νύχτα και την ημέρα. Όλα στη φύση μαζεύονται προς τα μέσα, πριν ξεδιπλωθούν προς τα έξω. Ας νιώσουμε το σώμα μας, πότε έχει ανάγκη να ησυχάσει και πότε θέλει να δράσει. Ας ακολουθήσουμε την σοφία του σώματος μας. Αυτό πραγματικά ξέρει το πότε και το πόσο.

Η ζωή είναι ένας χορός με το σύμπαν. Ας αφουγκραστούμε τον ρυθμό και ας χορέψουμε μαζί του. Έστω κι αν γύρω μας υπάρχει δυσαρμονία, αν βρούμε αυτόν τον εσωτερικό ρυθμό, θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Τα λάθη γίνονται μόνο όταν παύουμε να μας ακούμε και συντονιζόμαστε με πιστεύω και πεποιθήσεις που δεν ήταν ποτέ δικά μας. Με ρυθμούς άλλων, ίσως οικογενειακούς ή κοινωνικούς- δεν έχει εν τέλει σημασία.

Η ουσία είναι να ανακαλύψουμε τον δικό μας χορό, να γίνουμε οι δερβίσηδες του εαυτού μας και να χορέψουμε τον χορό του δικού μας σύμπαντος. Ένα ορυκτό που μπορεί να μας συμπαρασταθεί είναι ο τσαροΐτης. Μπορεί να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε τους φόβους μας, να ξεκαθαρίσει την σύγχυση από το νου μας και να βρούμε την αλήθεια μας. Αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς η κατάθλιψη διαστρεβλώνει τη διάκριση. Μας προστατεύει και μας κάνει να αισθανόμαστε ασφάλεια. Γενικά είναι ένα πολύ υποστηρικτικό ορυκτό, που προσφέρει ψυχική ενδυνάμωση και συναισθηματική προστασία. Βοηθά να αποβάλουμε το ρόλο του θύματος, να αφήσουμε πίσω αρνητικές καταστάσεις και να κινηθούμε με αυτοσεβασμό και σθένος.

μοιράστε

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email