Ας είμαστε ευγενείς με τον εαυτό μας

Η κατάθλιψη είναι μία μάστιγα της κοινωνίας μας. Έχουν παίξει πολλά ρόλο και, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή, ο κορονοϊός, έχει επιδράσει ακόμη περισσότερο στο φαινόμενο. Η ανασφάλεια για το αύριο και η γενικευμένη έλλειψη ασφάλειας επιδεινώνουν τις όποιες προσωπικές ανισορροπίες στον ψυχισμό μας, Έτσι, κατηγορούμε συχνά τον εαυτό μας για λανθασμένες συμπεριφορές του παρελθόντος ή αποφάσεις που, στο παρόν, δε μας φαίνονται σωστές. Όμως, ξεχνάμε ότι στο “τώρα” μπορεί να βλέπουμε διαφορετικά αυτές τις παρελθοντικές αποφάσεις, καθώς πλέον δεν είμαστε το ίδιο ακριβώς άτομο που ήμαστε “τότε”. 

Κάθε ημέρα μπορεί να μας αλλάζει, να μας δίνει μία νέα πληροφορία ή μία νέα εμπειρία που θα μας βοηθήσει να ανθεωρήσουμε τα ως τώρα δεδομένα. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να κατηγορούμε τον εαυτό μας για αποφάσεις που πήρε πριν χρόνια; Είναι πολύ πιθανόν να ήταν το καλύτερο που μπορούσατε να αποφασίσετε για εκείνα τα δεδομένα που είχατε, για εκείνον τον εαυτό που ήσαστε τότε. 

Η αυτολύπηση είναι ένα ακόμα στοιχείο που μπορεί να αποδεκατίσει την ψυχολογία μας. Υποδηλώνει μία στάση μετάνοιας για όσα έχουμε πράξει, δημιουργώντας μία σαρωτική κατάσταση ακύρωσης για τον εαυτό μας, και καταλήγοντας να τον βλέπουμε ως ανάξιο, μας οδηγεί σταδιακά σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Όποιος κι αν είναι ο λόγος που δημιουργήσαμε αυτές τις πεποιθήσεις, είτε μία επαγγελματική ή συναισθηματική αποτυχία, είτε ένα σοκ, είτε η έλλειψη αυτοπεποίθησης, είτε γενικά η απόρριψη που βιώσαμε, ανεξαρτήτου θέματος και κατάστασης, μέσα από όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, βλέπουμε τον εαυτό μας υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα άρνησης. 

Όλη αυτή η διαδικασία δυσκολεύει τη θετικότερη εξελικτική πορεία μας. Όσο δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε τον εαυτό μας, η σκληρότητα προς αυτόν θα χειροτερεύει. 

Χρειάζεται να διαχωρίσουμε τη μία κατάσταση που μας οδήγησε σε αυτά τα συναισθήματα από το να επιφορτίσουμε ολόκληρη την ύπαρξή μας και να τη χαρακτηρίσουμε ως λάθος. 

Στην αρχή, ίσως το να απομονωθεί και να εστιαστεί η προσοχή μας σε μία επώδυνη κατάσταση στο παρόν θα μπορούσε να λειτουργήσει λυτρωτικά και, σιγά σιγά, να μπαίνουν τα υπόλοιπα, παρελθοντικά στοιχεία στο προσκήνιο, που ίσως και τελικά να είναι και οι αιτίες που προκάλεσαν τη σημερινή κατάσταση. Δε γίνεται όμως να δουλευτούν όλα μαζί και, φυσικά, δε γίνεται να σταθούμε αντιμέτωποι σε όλα, πριν δομήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον για εμάς. 

Οφείλουμε στον εαυτό μας να είμαστε συμπονετικοί μαζί του. Ας του δώσουμε χρόνο και χώρο, υποστήριξη, ακόμη και συγχώρεση. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. 

Δουλέψτε με το σώμα σας, περπατήστε και χορέψτε. Καντε πιλάτες ή όποια άλλη μορφή γυμναστικής αρέσει στον καθένα – το διαδίκτυο έχει τεράστια ποικιλιά να σας προσφέρει. Σημειώστε στο χαρτί τα ταλέντα σας – ξέρω πως ενδεχομένως είναι πολύ δύσκολο να τα διακρίνετε σε μία τέτοια περίοδο. Κάντε όμως την προσπάθειά σας. 

Εστιαστείτε στα ταλέντα σας και περάστε σε αυτά όλη σας την προσοχή. Αυτή η συμπεριφορά απέναντι σε εσάς μπορεί να σας υπενθυμίσει την αξία σας, αυτή που είχατε ίσως παραμελήσει. Βάλτε νέες δραστηριότητες στη ζωή σας που δε σας θυμίζουν παλιά γεγονότα. Έτσι, δε θα κάνετε αυτόματες συνδέσεις που θα σας οδηγήσουν σε θλίψη. Το κυριότερο που πρέπει να θυμάστε είναι πως αποτελεί έναν δρόμο που θέλει υποστήριξη. Ζητήστε λοιπόν βοήθεια από έναν ειδικό, από τους φίλους σας, από τους αγαπημένους. Όλοι, σε αυτή τη διαδικασία, έχουν ανάγκη από ένα χέρι βοήθειας. 

Δώστε στον εαυτό σας τη δυνατότητα να αποκτήσει την ψυχική του ισορροπία. 

μοιράστε

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email