Μετά την απομόνωση

Είναι σίγουρο ότι, όσο και αν κάποιο απόλαυσαν τη διαδικασία της απομόνωσης στην αρχή της, από ένα σημείο και μετά, άρχισε να δοκιμάζεται η ψυχολογία όλων μας. Βγαίνοντας από την απομόνωση, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τελείως νέους κανόνες από αυτούς που, ως πρότινος, συνηθίζαμε για να κινούμαστε κοινωνικά. Αυτό, σε συνδυασμό με το υψηλό στρες που δεχτήκαμε, σε σχέση με την επιβίωση, είτε σωματική, είτε οικονομική, δημιούργησε ένα φόβο που μας στιγμάτισε, τοποθετώντας μας σε μία κατάσταση μόνιμου κινδύνου. 

Όλη αυτή ήταν μία εξαιρετικά επώδυνη δοκιμασία για τον ψυχισμό μας, η οποία μεγάλωσε την όποια εμμονή και την όποια ψυχική διακύμανση που ήδη καραδοκούσε μέσα μας. Ερχόμαστε λοιπόν τώρα αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που θα χρειαστεί ευελιξία στη νέα διαχείριση που προκύπτει. Το σημαντικό, όμως, είναι να μη χάσουμε την επαφή μας, έστω και αν η φυσική επαφή έχει πλέον όρους και όρια – ας μην επιτρέψουμε στη συναισθηματική επαφή να μπολιαστεί με τον αντίστοιχο φόβο. 

Ας μην κλείσουμε το συναισθηματικό μας κόσμο και αυτόν σε ένα κουτί. Ας βρούμε τρόπους διαχείρισης, που θα του επιτρέψουν να εκφραστεί και να μετακινηθεί από το φόβο. Η συναισθηματική στέρηση ήταν κάτι που ήδη υπήρχε – μέσα όμως από αυτές τις συνθήκες, βρήκε πρόσφορο έδαφος για μεγεθυνθεί. Δημιουργώντας, όμως, νέους τρόπους έφρασης, θα μπορέσουμε να δώσουμε στο σύστημά μας ένα θετικό τρόπο αντιμετώπισης. 

Πάντα ήμουν υπέρ της έκφρασης “μέσα από τα χρώματα, την κίνηση και τους ήχους”, γενικά τη δημιουργία, διότι μπορεί να δώσει μία νέα ώθηση στην έκφρασή μας και, έτσι, η ψυχολογική μετακίνηση γίνεται πιο εύκολα από ένα σημείο όπου νιώθουμε εγκλωβισμένοι, σε ένα άλλο, πιο ευρύχωρο και ελεύθερο. 

Τα χρώματα θα βοηθήσουν το συναισθηματικό μας σώμα να απεγκλωβιστεί από το φόβο. Ξέρουμε καλά πως, όσο και να τον ελέγχουμε, δεν παύει να υπάρχει μία κοινωνική επιρροή που θα επηρεάσει σίγουρα και εμάς, με κάποιον τρόπο, εφόσον όλοι, στην πραγματικότητα, συνδεόμαστε, μέσα από ένα κοσμικό δίκτυο. Αυτός ο παγκόσμιος φόβος, είναι σίγουρο ότι θα βάλει τουλάχιστον ένα λιθαράκι βάρους στα συναισθήματά μας. 

Πάρτε μία κόλλα χαρτί και ζωγραφίστε τους φόβους σας ή ότι σας ανησυχεί. Αφήστε τους να εκφραστούν. Αυτό θα σας βοηθήσει να τους “εξορκίσετε” και να δείτε πως, μέσα από τη δράση, δεν είναι πλέον τόσο ισχυροί όσο ήταν, όταν έμεναν αμετακίνητοι στο συναίσθημά σας. Στη συνέχεια, μπορείτε να ζωγραφίσετε κάτι που σας εκφράζει, σας δίνει χαρά και νιώθετε ότι εμπλουτίζει το συναίσθημά σας με ζωογόνο ενέργεια.

Η κίνηση θα απελευθερώσει το σώμα, καθώς το σώμα δέχτηκε μεγάλη πίεση, από το αίσθημα του θανάτου που πλανιόταν γενικά. Μην ξεχνάτε πως αυτός είναι ο πιο αρχέγονος φόβος που υπάρχει στο σύστημά μας. Έτσι, η αγωνία για εμάς ή κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή ακόμα και μόνο από αυτά που ακούγαμε, πάτησε αυτό το αρχαίο κουμπί της επιβίωσης. Έτσι, με όποιον τρόπο και αν αποφασίσαμε να δράσουμε εξωτερικά, το σώμα δέχτηκε υψηλή δόση ενστικτώδους φόβου για την ύπαρξή του. Η κίνηση θα το βοηθήσει να απελευθερώσει αυτήν την ένταση, γι’ αυτό, μη διστάσετε να βάλετε μουσική και να χορέψετε! Να του επιτρέψετε να πάρει κι αυτό χώρο και να απελευθερώσει, μέσα από το χορό, την όποια ένταση. 

Οι ήχοι θα δώσουν στη σκέψη σας νέα ερεθίσματα και έτσι θα μπορέσετε, μέσα από αυτήν την προσέγγιση, να αναθεωρήσετε την επιμονή που μπορεί να έχετε σε κάποιες σκέψεις. Βάλτε να ακούσετε όργανα που δεν έχετε ξανακούσει – από άλλες κουλτούρες και παραδόσεις, όπως το didgeridoo – βάλτε ήχους πουλιών και μιμηθείτε τους, ή αφήστε να εκφράσετε τις σκέψεις που σας ταλαιπωρούν, χωρίς λόγια, παρά με διάφορους ήχους. ΘΑ δείτε πόσο μπορεί, μέσα από αυτό, να αλλάξει η ταύτιση των σκέψεν με το συναίσθημα που τους έχετε προσδώσει. 

Δεν υπάρχουν μικρές ή μεγάλες δράσεις. Το κλειδί ΕΙΝΑΙ η δράση! Έστω και αν σας φαίνεται μικρή, προσφέρει μία μετακίνηση στο σύστημά σας και αυτή η μικρή, φαινομενικά, δράση, μπορεί, τελικά, να σας δώσει την απαιτούμενη διαύγεια που χρειάζεστε για να προετοιμαστείτε για την επόμενη, ίσως μεγαλύτερη. 

Δώστε κάθε μέρα λίγα λεπτά ενδοσκόπησης. Δείτε αυτά που έχετε – ότι θετικό έχετε. Μην εστιάζετε μόνο στα αρνητικά δεδομένα. Απολαύστε το γεύμα σας, τον καφέ σας, τις μικρές στιγμές που σας δίνονται μέσα στην καθημερινότητά σας. Η θετική αντιμετώπιση μας θωρακίζει απέναντι στο κύμα αρνητικότητας που υπάρχει τριγύρω μας. Επικοινωνήστε με φίλους – γράψτε τους ένα μήνυμα – κάντε κλήση στο skype και πείτε τα νέα σας! Γενικά, να θυμάστε πως η αδράνεια είναι αυτή που τελικά μπορεί να τα ρουφήξει όλα, οδηγώντας σας στην παραίτηση. 

Και, σας παρακαλώ, μη μπλέξετε την αδράνεια με τη χαλάρωση…είναι δύο διαφορετικές ποιότητες. Φανείτε γενναιόδωροι με τον εαυτό σας, κρατήστε μία θετική στάση. Επικοινωνήστε με όποιον τρόπο είναι δυνατό, μέσα από την Τέχνη, από συζήτηση, ότι είναι εφικτό μέσα στην κάθε ημέρα. Αυτό, θα δείτε πως θα σας βοηθήσει να αντλήσετε δύναμη και να σταθεροποιήσετε τον ψυχισμό σας. 

μοιράστε

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email