Πανσέληνος Μαρτίου στην Παρθένο – Το όραμα και η πλάνη

Η Πανσέληνος στις 2 Μαρτίου γίνεται πάνω στο ζώδιο της Παρθένου.

Σχηματίζει μία αντίθεση με τον Ποσειδώνα, δημιουργώντας έτσι συνθήκες εξαπάτησης και σύγχυσης. Είναι σαν το Σύμπαν να μας ωθεί, με έναν αρκετά επώδυνο τρόπο, να δούμε τις πλάνες τις ζωής μας. Η ψευδείς, λανθάνουσες εντυπώσεις που έχουμε συσσωρεύσει και πλάσαμε με αυτές έναν απατηλό εαυτό, πονούν επάνω στη σάρκα μας.

Μάθαμε να ζούμε με ταχύτητα, να μην έχουμε χρόνο να κοιτάξουμε, αλλά να ρίχνουμε γρήγορες ματιές, «σκρολλάροντας» τη ζωή μας, όπως διαβάζουμε γρήγορα την οθόνη του υπολογιστή μας. Δεν ακούμε, δεν αισθανόμαστε, δε γευόμαστε. Όλα γίνονται σαρώνοντας γρήγορα τις πληροφορίες, εκθειάζοντας έτσι την εικονική μας πραγματικότητα, μένοντας έτσι μακριά από την ουσιαστική επικοινωνία, είτε με τους ανθρώπους, είτε με το Σύμπαν. Έχουμε σταδιακά οδηγηθεί σε έναν εφησυχασμό της ψυχικής αναζήτησης, σε μία νοητική αποχαύνωση, χάνοντας ποιες είναι οι ουσιαστικές μας ανάγκες και ποιες είναι αυτές με τις οποίες έντεχνα οδηγηθήκαμε να τις αντικαταστήσουμε.

Ο σνομπισμός έγινε στυλ, η συναισθηματική αποταύτιση από ότι συμβαίνει γύρω μας καλύφθηκε με μία υπερκατανάλωση, μία υπερφαγία διαφόρων μορφών. Έχει γίνει η πλάνη η αλήθεια μας.

Οι εταιρείες μας βάζουν project που πρέπει να φτάσουμε και, με το που τελειώσουν, έρχονται τα επόμενα, σαν ένα ανικανοποίητο τέρας που μασουλά την ψυχή σου και σαν αντάλλαγμα, μπαλώνει την πληγή σου, δίνοντάς σου κύρος.

Σπρώχνει τη γυναίκα στο δίπολο «πριγκίπισσα – κακιά μάγισσα ή μητριά». Έτσι, πάντα πρέπει να πολεμούν την άλλη, την «κακιά» και ο ανταγωνισμός των θηλυκών δεν τελειώνει ποτέ, επειδή έτσι γαλουχήθηκαν. Η πλάνη μας διχοτόμησε, μας έκανε να μαχόμαστε μόνιμα, μένοντας έτσι συνεχώς στην εμπόλεμη ζώνη.
Ζώντας μόνιμα στο στρες, το σώμα κουράστηκε. Το Πνεύμα αποχαυνώθηκε, το συναίσθημα έλιωσε κάτω από το βάρος και η χαρά που περιμένουμε έγινε γυαλιστερές αντανακλάσεις του ψέματος που έχει χτιστεί γύρω μας. Η πλάνη έρχεται σαν ομοιοπαθητικό χάπι – να κάνει αντίδραση στο ενεργειακό σύστημα. Πόση από αυτή θα χωρέσεις; Πόση θα κρύψεις μέσα σου; Πόση από δαύτη θα καταπιείς;

Χρειάζεται μέσα από την πάχνη να διακρίνουμε την αξία της σκέψης.

Χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τη σκέψη μας, να την αποκολλήσουμε από τη μαζικότητα και να βάλουμε σε επανεκκίνηση την αντιληπτική μας ικανότητα. Είμαστε οι στοχαστές του Σύμπαντος, οι οραματιστές. Μπορούμε να δημιουργήσουμε μέσα από τη σκέψη μας και γι’ αυτό τη μπλόκαραν στη μαζική νοητική ταύτιση, αλλά και στο χάσιμο της ηθικής. Δε μιλάω για ηθικολογία, μιλάω για τη βάση της εποικοδομητικής και υγιούς σκέψης, αυτήν που πλάθει νέους ορίζοντες, αυτή που δημιουργεί μονοπάτια μεταξύ των κόσμων εντός μας και εκτός μας. Χρειάζεται να αναρριχηθούμε πάνω από το λαβύρινθο της πλάνης, να εξυψωθούμε και, με διάκριση, να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τις σχέσεις μας, διαφορετικά.

Ένα ποίημα που αντικατοπτρίζει απόλυτα την ενέργεια της περιόδου, είναι το παρακάτω.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ : Το ριψοκίνδυνο όραμα της φαντασίας

Η φαντασία
– απόφοιτος του Πλάστη
γόνος του παραλογισμού
και της υπεροψίας –

σε κοίταξε εξονυχιστικά και είπε

«δε μου ταιριάζεις είσαι αβλαβής.
Σε κίνδυνο θα σε μεταμορφώσω
με τον πιο ταχύ και αλάνθαστο τρόπο:
αγαπώντας σε.

Θηρίο θα σε σκηνοθετήσω
σε απόσταση μάχης

να μου ξεφεύγουν
οι βρυχηθμοί των ελιγμών σου
να υπερπηδουν το λάκκο που ‘χω σκάψει
σκεπασμένον
με απατηλή στερεότητα κλαδιών
γνωστή παγίδα για τη θήρα ζώωδους αγριότητας».

Έτσι έγινε
κι έρχεσαι τώρα εσύ επίπλαστο θηρίο
και μου ζητάς εμένα το λόγο
με ποιό δικαίωμα σε άλλαξα
από λαγό σε σαρκοβόρο
λες και σ’ ερωτεύτηκα εγώ.

Τα παράπονά σου στη φαντασία.
Αυτή εξευρίσκει λάλημα
όταν δεν ξημερώνει.

Να την ευγνωμονείς.

Άν η φαντασία δε σκηνοθετούσε
υπαρκτόν θηριώδη τον έρωτα
ποτέ καμιά πραγματικότης
δε θα μας είχε αγαπήσει.

μοιράστε

Close Menu