Χαρά

Ένα ανθρώπινο ον καλείται να κάνει νέες αρχές μικρές ή μεγάλες όπως μια αλλαγή δουλειάς, σχέσης ή και τόπου. Ακόμα και ψυχικές αλλαγές, οι οποίες μπορεί να είναι καθοριστικές μπορούν να συμβούν στη ζωή μας. Πόσες φορές δεν νιώσατε ότι κύκλοι  κλείνουν μέσα σας, πράγματα που αγαπήσατε δεν είναι πια το ίδιο όπως και μια νέα τάση που μπορεί να τείνει να ξεπηδήσει. Είμαστε όντα τα οποία πορευόμαστε και αλλάζουμε μέσα από τις εμπειρίες μας. Η δυνατότητα αλλαγής είναι αυτό που εντέλει φέρνει τη γνώση. Τίποτα αμετακίνητο δεν μπορεί να βιώσει ολιστικά μία κατάσταση.

Θα μου πείτε πώς κολλάει αυτός ο πρόλογος με τον τίτλο; Και όμως μία από τις μεγαλύτερες αγωνίες του ανθρώπου είναι η αλλαγή. Και ο φόβος της αλλαγής είναι που μας κρατά σε καταστάσεις και ανθρώπους τόσο λάθος για μας ώστε τελικά να χάνουμε την ουσιαστική χαρά. Μέσα από αυτή την ψευδαίσθηση συνήθως επιλέγουμε διάφορα είδη ψευδοχαράς ώστε να πορευθούμε “εν ειρήνη”. Ένας τρόπος είναι τα ψώνια, όπου ντοπαριζόμαστε για λίγο ώστε να κρύψουμε συχνά αγωνίες επιβίωσης διαφόρων ειδών. Ένας ακόμη είναι μια γκάμα χαμόγελων που όμως το κοινό χαρακτηριστικό τους από κάτω είναι η παγωμάρα και η έλλειψη σύνδεσης αυτού που βλέπουμε με αυτό που αισθανόμαστε. Οι λόγοι που μπορεί να έχει υιοθετήσει ένας άνθρωπος την άμυνα του χαμόγελου μπορεί να είναι πολλοί όπως του “πονεμένου μαχητή” (πονάω, έχω κουραστεί αλλά κανείς δεν θα το καταλάβει) ή ο φόβος της επαφής. Πολλοί τρέχουν να ξεφύγουν απ’ τον εαυτό τους και τους άλλους. Κρύβοντας τον εαυτό τους σε απομακρυσμένα σημεία του ψυχισμού τους θεωρούν ότι τον προστατεύουν. Και το τελευταίο στο οποίο θα αναφερθώ είναι το πιο ύπουλο απ’ όλα. Είναι αυτοί που βροντοφωνάζουν τη χαρά τους με υπερβολές διαφόρων ειδών στην κίνηση, στη χαρά, στο γέλιο. Ιδιαίτερα μεγάλη μοναξιά κρύβεται κάτω από όλη αυτή τη φασαρία. Φαντάζομαι ότι κάπου θα έχετε δει κάποιο στοιχείο σας και θα έχετε ήδη κατανοήσει ότι όσο πιο πολύ μένουμε αμετακίνητοι στο παλιό και στην ενστικτώδη αγωνία του να μην πονέσουμε, βιώνοντας τις καταστάσεις της ζωής μας και “καρφώνοντας” μας σε διάφορες κοινωνικές ψευδείς μορφές χαράς τόσο χάνουμε την ουσιαστική χαρά την οποία μπορούμε να τη βρούμε στην καθημερινότητα.

Μια μεγάλη πηγή χαράς είναι η δημιουργικότητα. Δίνονται παρακάτω κάποιοι τρόποι που μπορούν να σας εμπνεύσουν:

  • Προσπαθήστε να δημιουργείτε καθημερινά από κάτι.
  • Πειραματιστείτε με νέες γεύσεις στην κουζίνα σας και διακοσμήστε όμορφα τα πιάτα που έχετε να σερβίρετε.
  • Δοκιμάστε βότανα, μπαχαρικά και φυσικούς χυμούς.
  • Δοκιμάστε νέα χρώματα επάνω σας και παρατηρήστε πώς σας κάνουν να νιώθετε.
  • Ζωγραφίστε ή κάντε μια κατασκευή χωρίς να αγωνιάτε για το αποτέλεσμα. Το κάνετε για σας!
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο ζωάκι που είναι μία προσφορά και ταυτόχρονα μία πηγή χαράς.
  • Φορέστε πάνω σας έναν θουλίτη.
  • Η επαφή με τη φύση μπορεί να προσφέρει μεγάλη χαρά. Οι εκδρομές στην εξοχή (και δεν εννοώ τις “εξοχικές” ταβέρνες!) και το περπάτημα σ’ αυτήν μπορούν να απελευθερώσουν μεγάλα ποσά έντασης και στρες. Στην κινέζικη ιατρική το συκώτι συσσωρεύει το θυμό. Το χρώμα του είναι το πράσινο και η ήπια άσκηση δρα απελευθερωτικά στο τοξικό συναίσθημα του θυμού. Κατανοείτε τώρα πόσο βοηθητικό μπορεί να είναι για την ψυχική σας υγεία το περπάτημα στην εξοχή.
  • Ένα μεγάλο κομμάτι χαράς μπορεί να σας δώσει η προσοχή στον εαυτό σας, η φροντίδα σας.

Η υγεία χρειάζεται ολιστική αντιμετώπιση για να λειτουργήσει: σωστή υγιεινή, σωστή διατροφή, άσκηση και κάτι ακόμα που θεωρώ σημαντικό είναι η φροντίδα της ομορφιάς μας και δεν εννοώ κάτι ναρκισσιστικό αλλά να μας προσέχουμε καθημερινά όπως να απλώνουμε μια κατάλληλη υδατική κρέμα στο σώμα και στο πρόσωπό μας. Μπορούμε σε αυτή να προσθέσουμε αιθέρια έλαια που φέρνουν τη χαρά όπως το μανταρίνι, το νερολί και το υλάνγκ-υλάνγκ. Τέλος η ψυχική μας υγεία είναι αυτή που θα δράσει καθοριστικά σε ό,τι και αν κάνουμε. Όσες άσχημες εμπειρίες και αν έχουμε βιώσει είναι στο χέρι μας  για πόσο καιρό θα τις κουβαλάμε και για πόσο καιρό θα τις αφήνουμε να κυοφορούν μέσα μας το δράμα. Ό,τι κι αν διαδραματίστηκε στα παιδικά μας χρόνια είναι δικό μας ζήτημα να αποφασίσουμε για πόσα ακόμη χρόνια θα επιτρέπουμε να καθορίζει τη ζωή μας δημιουργώντας ξανά και ξανά αρνητικές καταστάσεις οι οποίες μιμούνται το πρωταρχικό τραύμα. Η θεραπεία του παιδιού μέσα μας είναι σίγουρο ότι θέλει αγάπη, φροντίδα και προσοχή αλλά αυτό είναι απόφαση που πρέπει να λάβουμε από τη θέση του ενήλικα.

Ας επιτρέψουμε στην χαρά να μπει στη ζωή μας και ας χαρούμε όσο μπορούμε περισσότερο ξέροντας ότι αυτό είναι η ενεργειακή τροφή για όποια κατάσταση κι αν εμφανιστεί στο δρόμο μας!

Σχόλια

μοιράστε

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email
Close Menu