Ζούμε σε μια εποχή όπου η προσωπική ανάπτυξη βρίσκεται παντού.
Άνοιξε το κινητό σου και μέσα σε λίγα λεπτά θα βρεις κάποιον να σου εξηγεί πώς να γίνεις πιο ευτυχισμένος.
Πώς να έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση, πώς να βάζεις όρια, πώς να θεραπεύσεις το τραύμα σου, πώς να αγαπήσεις τον εαυτό σου.
Πώς να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Η αυτογνωσία είναι όντως πολύτιμη και η ψυχοθεραπεία μπορεί να σε βοηθήσει να αναθεωρήσεις τα πάντα για σένα με έναν καλύτερο τρόπο.
Η προσωπική εξέλιξη είναι ένα υπέροχο ταξίδι.
Όμως κάπου εκεί, σε αυτή την πορεία, γεννήθηκε μια καινούργια πίεση.
Η πίεση να μην είμαστε ποτέ αρκετοί, να υπάρχει πάντα στο προσκήνιο κάτι ακόμη που πρέπει να διορθώσουμε.
Λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Λίγο λιγότερο άγχος.
Λίγο καλύτερη διατροφή.
Λίγο καλύτερο σώμα.
Λίγο καλύτερη σχέση.
Λίγο καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
Και έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, η προσπάθεια για αυτογνωσία άρχισε να μοιάζει με μια ατελείωτη λίστα υποχρεώσεων. Μια καινούργια μόδα που απλώς άλλαξε το προϊόν της. Πιο μοντέρνα συμπληρώματα, πιο εξελιγμένες πρακτικές, και γενικά όπως ίσως έχεις παρατηρήσει η αγορά ακολουθεί κύματα. Και σε κάθε νέο κύμα υπάρχει πάντα ένα νέο ιδιαίτερο προϊόν.
Παλιότερα προσπαθούσαμε να αποδείξουμε ότι είμαστε επιτυχημένοι, ενώ σήμερα προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε εξελιγμένοι.
Παλιότερα συγκρίναμε σπίτια και αυτοκίνητα.
Σήμερα συγκρίνουμε πόσα βιβλία διαβάσαμε, πόσους διαλογισμούς κάναμε, πόσα σεμινάρια παρακολουθήσαμε, ακόμη και τους ψυχολόγους μας, ή πόσο έχουμε δουλέψει με τον εαυτό μας. Με τη γνωστή ατάκα: «Εγώ πιο παλιά… αλλά τώρα…». Ίσως γι’ αυτό βλέπουμε και μια έξαρση σε σχολές ψυχικής εκπαίδευσης.
Η σύγκριση δεν εξαφανίστηκε απλώς άλλαξε τρόπο.
Υπάρχει μια ερώτηση που με απασχολεί συχνά.
Τι θα συνέβαινε αν, έστω για λίγο, σταματούσαμε να ψάχνουμε τι δεν πάει καλά με εμάς;
Αν, αντί να αναζητούμε συνεχώς την επόμενη αδυναμία μας, αρχίζαμε να αναγνωρίζουμε και όσα ήδη έχουμε καταφέρει;
Γιατί πολλές φορές η ανάγκη για συνεχή βελτίωση δεν γεννιέται από αγάπη προς τον εαυτό. Γεννιέται από την πεποίθηση ότι, όπως είμαστε σήμερα, δεν αξίζουμε αρκετά.
Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό, γιατί τότε αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από την έλλειψη. Αυτός ο τρόπος σκέψης μάς κρατά εγκλωβισμένους γύρω από την αίσθηση της ανεπάρκειας. Έτσι μπαίνουμε σε μια ατελείωτη παγίδα διαρκούς διόρθωσης.
Δεν είμαστε χαλασμένοι. Δεν είμαστε ένα πρόβλημα που περιμένει να λυθεί. Δεν είμαστε μια ατελείωτη λίστα από ελαττώματα.
Είμαστε άνθρωποι, γεμάτοι αντιφάσεις και πληγές. Όμως μέσα από αυτές γεννιούνται οι δυνατότητες που μας ωθούν να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Με στιγμές που μπορεί να λάμπουμε και στιγμές που μπορεί να χαθούμε για λίγο, για να αντιμετωπίσουμε αυτό που μας δυσκολεύει.
Και όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν.
Έχεις σκεφτεί ότι αυτή η τόσο έντονη μόδα μπορεί να μας κρατά στην επιφάνεια; Ότι ο φόβος της πληγής έκανε την αυτογνωσία πιο εύπεπτη, πιο επιφανειακή; Κάνουμε και δεν κάνουμε ταυτόχρονα.
Ίσως κάποιες μέρες να μην χρειάζεται να αναλύσουμε άλλο τον εαυτό μας.
Να μη διαβάσουμε άλλο ένα βιβλίο, να μην ακούσουμε άλλο ένα podcast, να μη σημειώσουμε άλλους δέκα στόχους.
Ίσως κάποιες μέρες να αρκεί να πιούμε έναν καφέ με έναν φίλο.
Να περπατήσουμε, να κοιτάξουμε τη θάλασσα, να γελάσουμε ακόμα και να μας επιτρέψουμε να βαρεθούμε
Να υπάρξουμε χωρίς να προσπαθούμε να γίνουμε κάποιος άλλος.
Γιατί και η ξεκούραση είναι εξέλιξη.
Και η αποδοχή είναι εξέλιξη.
Και η σιωπή είναι εξέλιξη.
Η προσωπική ανάπτυξη δεν είναι αγώνας δρόμου.
και όπως γραφεί και ο υπέροχος Καβάφης στο ποίημα του Ιθάκη.
Πάντα στον νου σου να χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Δεν υπάρχει μια μέρα που θα ξυπνήσουμε και θα πούμε: Τελείωσα. Έγινα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, είναι ο δρόμος είναι το ταξίδι που φέρνει την αυτογνωσία
βήμα βήμα πιο κοντά μας.
Η ομορφιά της ανθρώπινης ύπαρξης δεν βρίσκεται στην τελειότητα.
Βρίσκεται στην αυθεντικότητα.
Ίσως λοιπόν το επόμενο βήμα της αυτογνωσίας να μην είναι να αλλάξουμε κάτι ακόμη.
Ίσως να είναι να σταματήσουμε για λίγο να πολεμάμε αυτό που ήδη είμαστε.
Γιατί καμιά φορά ο άνθρωπος που χρειάζεται περισσότερο την αποδοχή μας… είναι αυτός που μας κοιτάζει κάθε πρωί στον καθρέφτη.
Με αγάπη,
Shakila Ιωάννα Μπράτη
Ψυχοθεραπεύτρια | Facilitator Εσωτερικών Διαδικασιών | Συγγραφέας
Η ψυχολογία δεν είναι μόνο μια επιστήμη· είναι ένας τρόπος να κατανοήσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας. Κάθε σύμβολο, κάθε μύθος, κάθε κρύσταλλος και κάθε εμπειρία μπορούν να γίνουν ένας καθρέφτης της εσωτερικής μας ζωής, αρκεί να τους πλησιάσουμε με περιέργεια και ανοιχτή καρδιά. Γιατί η αληθινή θεραπεία δεν βρίσκεται στο να γίνουμε κάποιος άλλος, αλλά στο να θυμηθούμε ποιοι είμαστε πραγματικά.