Η συνάντηση
Βρες μια θέση που να επιτρέπει στο σώμα σου να αισθάνεται όσο γίνεται πιο άνετα.
Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να χαλαρώσεις. Δεν χρειάζεται να πετύχεις κάποια ιδιαίτερη κατάσταση. Άφησε απλώς την αναπνοή σου να βρει τον δικό της ρυθμό.
Νιώσε για λίγο το σώμα σου εκεί όπου βρίσκεται τώρα.
Τα πόδια σου.
Τα χέρια σου.
Το σημείο όπου το σώμα ακουμπά στην καρέκλα ή στο έδαφος.
Είσαι εδώ, στο παρόν. Βίωσέ το αυτό για λίγα λεπτά.
Και από αυτό το παρόν θα κάνουμε μια μικρή εσωτερική διαδρομή.
Φαντάσου, αν μπορείς, έναν τόπο στον οποίο αισθάνεσαι ασφαλής. Δεν χρειάζεται να είναι πραγματικός. Μπορεί να είναι ένα δωμάτιο, ένας κήπος, μια παραλία, ένα δάσος ή ένας τόπος που δημιουργείται τώρα μέσα στη φαντασία σου.
Μην προσπαθήσεις να τον κάνεις τέλειο. Απλώς αφέσου. Άσε έξω την τελειότητα του νου. Το εσωτερικό παιδί, πίστεψέ με, δεν την έχει ανάγκη.
Αρκεί να είναι ένας τόπος στον οποίο μπορείτε να μείνετε για λίγο μαζί, με ασφάλεια.
Κοίτα γύρω σου.
Παρατήρησε το φως. Τα χρώματα. Την αίσθηση που σου δίνει γενικά αυτός ο χώρος.
Και κάπου μέσα σε αυτόν τον χώρο, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να εμφανιστεί το εσωτερικό σου παιδί.
Δεν χρειάζεται να το καλέσεις με το ζόρι.
Μπορεί να εμφανιστεί καθαρά. Μπορεί να είναι μόνο μια αίσθηση. Μπορεί να μη γνωρίζεις καν πόσων ετών είναι.
Και αν δεν εμφανιστεί τίποτα, είναι και αυτό εντάξει.
Μείνε απλώς με την ιδέα ότι κάπου μέσα σου υπάρχει μια νεότερη πλευρά σου που κάποτε χρειάστηκε πράγματα που ίσως δεν μπορούσε να ζητήσει ή, ακόμη κι αν τα ζήτησε, δεν τα πήρε.
Αν το παιδί εμφανιστεί, μην τρέξεις αμέσως κοντά του.
Στάσου σε μια απόσταση που του επιτρέπει να αισθάνεται ασφαλές.
Κοίταξέ το. Μείνε με παρουσία.
Προσπάθησε να μην συνδεθείς αμέσως με τον νου για να ανακαλύψεις τι φοράει, άρα τι συμβολίζει, ή τι μπορεί να του συνέβη.
Πάρε την εικόνα βαθιά στην καρδιά σου και αναρωτήσου μόνο αυτό:
Τι χρειάζεται από εμένα τώρα;
Ίσως χρειάζεται να το πλησιάσεις.
Ίσως χρειάζεται να περιμένεις.
Ίσως θέλει να μιλήσει.
Ίσως δεν θέλει να πει τίποτα, παρά μόνο να έχει βλεμματική επαφή μαζί σου.
Μπορείς να του πεις:
Σε βλέπω.
Και περίμενε λίγο.
Δεν χρειάζεται να μου αποδείξεις τίποτα για να σε πιστέψω.
Δεν χρειάζεται να είσαι καλό παιδί για να μείνω μαζί σου.
Δεν χρειάζεται κανένα συναισθηματικό αντάλλαγμα για να νιώθω περήφανος για σένα.
Παρατήρησε πώς αντιδρά.
Αν θέλει, ρώτησέ το:
Τι θα ήθελες να δουλέψω τώρα, ως ενήλικας, για να νιώσεις περισσότερη ασφάλεια;
Μπορεί να έρθει μια μικρή πρόταση, όπως:
Τον φόβο σου για…
Τον θυμό σου για…
Την αδικία που ένιωσες για…
Μπορεί να έρθει μια εικόνα ή μόνο ένα συναίσθημα.
Και μπορεί να μην έρθει τίποτα.
Όλα είναι αποδεκτά. Σημασία έχει η επαφή.
Τώρα κοίταξε αυτό το παιδί όχι με τα μάτια εκείνων που το κοίταζαν τότε, αλλά με τα μάτια του ενήλικου ανθρώπου που είσαι σήμερα.
Και ρώτησέ το:
Τι χρειάζεσαι από εμένα για να νιώσεις χαρούμενο;
Ίσως χρειάζεται προστασία.
Ίσως χρειάζεται να ακούσει ότι δεν ευθύνεται για όλα.
Ίσως χρειάζεται να του επιτρέψεις να θυμώσει.
Ίσως χρειάζεται παιχνίδι.
Ίσως χρειάζεται κάποιον που να μη φύγει μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα.
Και τότε πες του μόνο όσα μπορείς πραγματικά να του υποσχεθείς και να τηρήσεις μέσα στον χρόνο, με παρουσία, ενσυναίσθηση και πραγματική παρατήρηση της καθημερινής σου συμπεριφοράς.
Θα προσπαθώ να σε ακούω και να σε νιώθω.
Όταν φοβάσαι, δεν θα σε μαλώνω επειδή φοβάσαι. Θα είμαι εκεί να σου κρατάω το χέρι.
Όταν κάνεις λάθος, δεν θα σε εγκαταλείπω. Θα είμαι μαζί σου για να βρούμε τη λύση.
Δεν χρειάζεται πια να κερδίζεις την αγάπη με το να είσαι πάντα καλό, δυνατό ή χρήσιμο.
Οι ανάγκες σου έχουν τον σεβασμό μου και θα προσπαθώ να ανταποκρίνομαι σε αυτές.
Και αν αισθανθείς ότι το παιδί το επιτρέπει, μπορείς να το πλησιάσεις λίγο περισσότερο.
Μη θεωρήσεις δεδομένο ότι θέλει αγκαλιά. Μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο. Μπορεί να νιώθει την ανάγκη να βιώσει πρώτα ότι πραγματικά θα κάνεις όσα του είπες.
Ρώτησέ το όμως και δες πώς θα ανταποκριθεί.
Μπορώ να σε αγκαλιάσω;
Αν η απάντηση είναι όχι, σεβάσου την.
Ακόμη κι αυτό μπορεί να είναι θεραπευτικό, γιατί θα αισθανθεί ότι το σεβάστηκες.
Γιατί ίσως για πρώτη φορά κάποιος ακούει το όριό του.
Αν θέλει να έρθει κοντά σου, άφησέ το να βρει εκείνο την απόσταση.
Και μείνετε για λίγο μαζί.
Χωρίς εξηγήσεις.
Χωρίς να προσπαθείς να διορθώσεις ολόκληρο το παρελθόν.
Δεν μπορείς να αλλάξεις ό,τι του συνέβη.
Μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο στέκεσαι σήμερα απέναντι σε εκείνη την πλευρά του εαυτού σου που κάποτε έμεινε μόνη με αυτό που αισθανόταν.
Πριν φύγεις, πες στο παιδί:
Δεν χρειάζεται να εξαφανιστείς για να μεγαλώσω εγώ. Σε χρειάζομαι. Είσαι κομμάτι μου.
Μπορείς να υπάρχεις μέσα μου χωρίς να κρατάς μόνο σου όλο τον φόβο.
Εγώ είμαι ο ενήλικας τώρα και θα μάθω να διαχειρίζομαι όσα εσύ δεν μπορούσες να διαχειριστείς μόνο σου.
Και θα μάθω να σε φροντίζω και να σε προσέχω χωρίς να σε φυλακίζω στο παρελθόν.
Κοίταξέ το ακόμη μία φορά.
Και άφησέ το να μείνει στον ασφαλή τόπο που δημιουργήσατε.
Δεν χρειάζεται να πάρεις μαζί σου κάποια αποκάλυψη.
Δεν χρειάζεται να θυμηθείς τίποτα περισσότερο.
Επίστρεψε στην αναπνοή σου.
Νιώσε ξανά το σώμα σου.
Τα πόδια σου στο έδαφος.
Τα χέρια σου.
Τον χώρο γύρω σου.
Και πριν ανοίξεις τα μάτια, κράτησε μόνο μία ουσιαστική ερώτηση:
Αν μιλούσα σήμερα στον εαυτό μου όπως θα μιλούσα σε αυτό το παιδί, τι θα άλλαζε;
Πάρε τον χρόνο σου.
Και όταν είσαι έτοιμος, επέστρεψε.
Το παιδί δεν χρειάζεται έναν ατσαλάκωτο ενήλικα.
Χρειάζεται έναν ενήλικα που επιστρέφει δίπλα του και του κρατά το χέρι.