Υπάρχουν περίοδοι που όλα μοιάζουν να έχουν χάσει το νόημά τους.
Αμφισβητούμε τις επιλογές μας, τις δυνατότητές μας, ακόμη και τη θέση μας μέσα στη ζωή. Είναι σαν να στεκόμαστε μπροστά σε μία κλειστή πύλη, χωρίς να γνωρίζουμε αν υπάρχει πραγματικά δρόμος από την άλλη πλευρά.
Ο Λαβραδορίτης μας υπενθυμίζει πως πολλές φορές η πύλη δεν είναι κλειστή. Απλώς δεν έχει ακόμη φωτιστεί.
Κρατήστε τον Λαβραδορίτη μέσα στις παλάμες σας και πάρτε τρεις αργές, βαθιές αναπνοές και αφήστε το σώμα σας να χαλάρωση.
Όταν νιώσετε έτοιμοι, πείτε αργά:
Έχω δικαίωμα στην υγεία.
Έχω δικαίωμα στην ψυχική ισορροπία.
Έχω δικαίωμα στη χαρά.
Έχω δικαίωμα στην αγάπη.
Έχω δικαίωμα στη ζωή.
Αφήστε κάθε φράση να εμπότιση την ψυχή σας πριν συνεχίσετε στην επόμενη.
Τώρα στρέψτε την προσοχή σας στο σημείο όπου αισθάνεστε ότι κάτι μέσα σας έχει ραγίσει. Ίσως είναι μία πληγή. Ίσως μία απογοήτευση. Ίσως ένα όνειρο που εγκαταλείψατε πολύ νωρίς.
Απλώς παρατηρήστε το.
Οραματιστείτε πως από τον Λαβραδορίτη αναδύεται ένα απαλό χρυσογάλαζο φως, το οποίο πλησιάζει αργά εκείνο το σημείο και το γεμίζει με φως, όπως το χρυσάφι γέμιζε τις ρωγμές στα παλιά ιαπωνικά κεραμικά, μετατρέποντας την πληγή σε μέρος της ομορφιάς τους.
Όταν νιώσετε ότι η εικόνα ολοκληρώθηκε, πείτε ήρεμα:
Ανοίγονται νέοι δρόμοι, νέες πύλες και νέα πεδία για εμένα.
Δείτε αυτούς τους δρόμους να εμφανίζονται χωρίς να προσπαθείτε να τους ελέγξετε. Δεν χρειάζεται ακόμη να γνωρίζετε πού οδηγούν. Αρκεί να επιτρέψετε στον εαυτό σας να θυμηθεί πως υπάρχουν.
Όταν επιστρέψετε στην παρούσα στιγμή, κρατήστε για λίγο ακόμη τον Λαβραδορίτη στις παλάμες σας, και μην ξεχάσετε να φροντίζετε τον εαυτό σας, όσο πιο πολύ μπορείτε, καθημερινά.