Για πολλούς είναι η πέτρα της τύχης. Προσωπικά, όμως, πάντα ένιωθα ότι αυτή η περιγραφή την αδικεί. Σαν να της αποδίδουμε μια μαγική ιδιότητα που κάνει τα γεγονότα να αλλάζουν από μόνα τους.
Η Αβεντουρίνη, αν με ρωτάς, δεν υπόσχεται θαύματα.
Σου θυμίζει όμως ότι πολλές φορές η μεγαλύτερη ευκαιρία δεν εμφανίζεται όταν αλλάζει η ζωή, αλλά όταν αλλάζει ο άνθρωπος τον τρόπο που κοιτάζει την ζωή.
Ίσως γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι τη συνδέουν με τα νέα ξεκινήματα. Όχι επειδή ανοίγει όλες τις πόρτες, αλλά επειδή σε βοηθά να παρατηρήσεις εκείνες που μέχρι χθες δεν έβλεπες καν.
Η γη κρύβει μικρές εκπλήξεις
Η Αβεντουρίνη ανήκει στην οικογένεια του χαλαζία και η πιο γνωστή μορφή της είναι η πράσινη, αν και στη φύση συναντάται και σε αποχρώσεις του μπλε, του πορτοκαλί, του καφέ ή του γκρι.
Αυτό που την κάνει πραγματικά ξεχωριστή είναι μια λεπτή, σχεδόν παιχνιδιάρικη λάμψη που εμφανίζεται όταν πέσει επάνω της το φως.
Οι γεωλόγοι ονομάζουν αυτό το φαινόμενο aventurescence. Δημιουργείται από αμέτρητα μικροσκοπικά εγκλείσματα ορυκτών, όπως ο φουξίτης, η αιματίτης ή ο γκαιτίτης, που λειτουργούν
σαν μικροσκοπικοί καθρέφτες μέσα στη μάζα του χαλαζία. Δεν είναι επιφανειακή γυαλάδα, είναι μια λάμψη που γεννιέται από το εσωτερικό του λίθου.
Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο της μάθημα.
Οι πιο όμορφες λάμψεις δεν βρίσκονται στην επιφάνεια.
Γεννιούνται από όσα κουβαλάμε μέσα μας.
Η ιστορία που κρύβεται μέσα στο όνομά της
Το όνομά της έχει μια όμορφη ιστορία.
Προέρχεται από την ιταλική λέξη a ventura, που σημαίνει περίπου «κατά τύχη» ή «από μια απρόσμενη σύμπτωση». Σύμφωνα με την παράδοση, Ιταλοί τεχνίτες του γυαλιού ανακάλυψαν
τυχαία ένα υλικό με λαμπερές αντανακλάσεις όταν μικροσκοπικοί κόκκοι χαλκού έπεσαν μέσα σε λιωμένο γυαλί. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο εντυπωσιακό, ώστε αργότερα το όνομα πέρασε
και στο φυσικό ορυκτό που παρουσίαζε παρόμοια λάμψη.
Είναι μια ιστορία πραγματικά συμβολική.
Πόσες φορές οι σημαντικότερες αλλαγές στη ζωή μας δεν ξεκίνησαν από κάτι που δεν είχαμε προγραμματίσει;
Μια τυχαία γνωριμία.
Μια συζήτηση.
Ένα βιβλίο που έπεσε στα χέρια μας την κατάλληλη στιγμή.
Ένα «ναι» που αρχικά μας φόβισε.
Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι τόσο προβλέψιμη όσο θα θέλαμε. Αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της.
Είναι πράγματι η πέτρα της τύχης;
Αν ανοίξεις δέκα βιβλία ή ιστοσελίδες για κρυστάλλους, οι περισσότερες θα την περιγράψουν ως την πέτρα της αφθονίας, της επιτυχίας ή της τύχης.
Δεν διαφωνώ ότι εδώ και αιώνες συνδέθηκε με αυτούς τους συμβολισμούς.
Αναρωτιέμαι όμως μήπως έχουμε καταλάβει λάθος τη λέξη τύχη.
Γιατί αν η τύχη ήταν μόνο ένα εξωτερικό γεγονός, τότε δύο άνθρωποι που ζουν τις ίδιες συνθήκες θα είχαν και τα ίδια αποτελέσματα.
Κι όμως, δεν συμβαίνει έτσι.
Ο ένας βλέπει μια πιθανότητα και κάνει το βήμα.
Ο άλλος βλέπει μόνο τους λόγους που μπορεί να αποτύχει.
Η διαφορά δεν είναι πάντα οι συνθήκες.
Πολλές φορές είναι ο εσωτερικός φακός μέσα από τον οποίο τις κοιτάζουμε.
Έτσι, για μένα, η Αβεντουρίνη δεν είναι το ορυκτό που «φέρνει» την τύχη.
Είναι εκείνο που σε βοηθά να μην προσπερνάς τις ευκαιρίες επειδή έχεις πειστεί ότι δεν υπάρχουν.
Η ψυχολογία των ευκαιριών
Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση στην ψυχολογία.
Όταν ένας άνθρωπος έχει βιώσει πολλές απογοητεύσεις, ο εγκέφαλός του αρχίζει να εκπαιδεύεται στην αναζήτηση κινδύνων. Είναι ένας φυσικός μηχανισμός προστασίας. Προσπαθεί να μας
κρατήσει ασφαλείς, προβλέποντας τι μπορεί να πάει στραβά.
Το πρόβλημα είναι ότι, όταν αυτός ο μηχανισμός γίνεται μόνιμος τρόπος σκέψης, αρχίζουμε να μην βλέπουμε μόνο τους κινδύνους. Σταδιακά παύουμε να βλέπουμε και τις δυνατότητες.
Δεν είναι ότι η ζωή σταμάτησε να μας προσφέρει ευκαιρίες.
Είναι ότι το βλέμμα μας έμαθε να τις προσπερνά.
Ίσως γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι αισθάνονται ότι «η τύχη δεν τους αγαπά». Όχι επειδή η ζωή τους αρνείται κάτι, αλλά επειδή ο φόβος τούς έχει μάθει να κοιτούν μόνο ό,τι μπορεί να χαθεί.
Η Αβεντουρίνη έρχεται να θυμίσει κάτι απλό αλλά βαθιά ανθρώπινο:
Η αισιοδοξία δεν είναι αφέλεια. Είναι η γενναιότητα να αφήνεις ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι κάτι όμορφο μπορεί ακόμη να συμβεί.
Η καρδιά δεν είναι μόνο το κέντρο της αγάπης
Στην ενεργειακή παράδοση η Αβεντουρίνη συνδέεται με το τέταρτο ενεργειακό κέντρο, την καρδιά. Αυτό όμως δεν σημαίνει μόνο έρωτα ή συναισθηματικές σχέσεις.
Η καρδιά είναι το σημείο όπου συναντιούνται δύο μεγάλες δυνάμεις η επιθυμία και το θάρρος.
Γιατί μπορούμε να επιθυμούμε πολλά. Να ονειρευόμαστε μια διαφορετική ζωή, μια νέα δουλειά, μια σχέση, ένα ταξίδι, μια αλλαγή. Όμως αν χρειάζεται να τολμήσουμε γιατί αλλιώς όλα θα
παραμένουν μόνο όμορφες σκέψεις.
Η Αβεντουρίνη μοιάζει να μας υπενθυμίζει ότι η καρδιά δεν δημιουργήθηκε μόνο για να αγαπά. Δημιουργήθηκε και για να τολμά.
Κάποιες φορές η μεγαλύτερη πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας είναι να του επιτρέψουμε να δοκιμάσει κάτι καινούργιο, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε πού θα οδηγήσει.
Όταν ο φόβος γίνεται συνήθεια
Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που κάποτε ήταν γεμάτοι ενθουσιασμό.
Έκαναν σχέδια. Ονειρεύονταν. Δοκίμαζαν.
Ύστερα ήρθαν κάποιες απογοητεύσεις.
Μερικές πόρτες έκλεισαν. Κάποιοι άνθρωποι τους πλήγωσαν.
Και χωρίς να το καταλάβουν, άρχισαν να μικραίνουν τα όνειρά τους για να μικρύνει και η πιθανότητα να πληγωθούν ξανά. Επώδυνο συναίσθημα η ματαίωση ιδιαίτερα αν είσαι οραματιστής
η απλά ένας ευαίσθητος άνθρωπος.
Έτσι γεννιέται πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε «έλλειψη τύχης».
Όχι επειδή η ζωή σταμάτησε να προσφέρει δυνατότητες. Αλλά επειδή ο άνθρωπος έπαψε να έχει κουράγιο.
Η Αβεντουρίνη δεν διαγράφει τις απογοητεύσεις, ούτε μπορεί να σβήνει το παρελθόν.
Σου ψιθυρίζει όμως ότι δεν χρειάζεται να του επιτρέψεις να αποφασίζει και για το μέλλον σου.
Δημιουργικότητα σημαίνει να επιτρέπεις στον εαυτό σου να δοκιμάζει
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η δημιουργικότητα αφορά τους καλλιτέχνες.
Δεν είναι αλήθεια. Δημιουργικός είναι ο άνθρωπος που βρίσκει έναν καινούργιο τρόπο να λύσει ένα πρόβλημα.
Εκείνος που δοκιμάζει μια διαφορετική διαδρομή, εκείνος που αποφασίζει να μιλήσει αλλιώς.
Να αγαπήσει αλλιώς. Να ζήσει αλλιώς.
Η Αβεντουρίνη συνδέεται συχνά με αυτή την εσωτερική διάθεση για εξερεύνηση και ξέρεις και μόνο που προσπαθείς είναι μια πολύ σημαντική αλλαγή.
Στις σχέσεις
Στις ανθρώπινες σχέσεις η Αβεντουρίνη δεν συμβολίζει ακριβός το πάθος συμβολίζει όμως τη διαθεσιμότητα.
Την ικανότητα να αφήνεις χώρο για έναν άνθρωπο χωρίς να προσπαθείς να ελέγξεις κάθε εξέλιξη.
Να γνωρίζεις κάποιον χωρίς να τον συγκρίνεις συνεχώς με ανθρώπους που σε πλήγωσαν στο παρελθόν.
Να μπορείς να εμπιστευτείς ξανά, χωρίς να γίνεσαι αφελής και ανυποψίαστος, αν και πιστεύω ότι συχνά νιώθουμε όταν κάτι δεν πάει καλά αλλά τελικά αρνούμαστε να το δούμε.
Κάθε νέος άνθρωπος αξίζει να τον γνωρίσουμε όπως πραγματικά είναι και όχι όπως μας έμαθαν οι προηγούμενες.
Ένας όμορφος συνδυασμός με άλλα ορυκτά
Αν θέλεις να δουλέψεις με την αισιοδοξία, την αυτοπεποίθηση και τα νέα ξεκινήματα, η Αβεντουρίνη μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με άλλα ορυκτά.
Με τον Κιτρίνη, όταν θέλεις να ενισχύσεις τη δημιουργικότητα και την εμπιστοσύνη στις δυνατότητές σου.
Με τη Ροζ Τουρμαλίνη, όταν επιθυμείς κάθε νέο ξεκίνημα να συνοδεύεται από περισσότερη τρυφερότητα προς τον εαυτό σου.
Με τον Πράσινο Απατίτη, όταν νιώθεις ότι χρειάζεσαι έμπνευση για να βγεις από μια περίοδο στασιμότητας.
Καθαρισμός και φροντίδα
Αν αποκτήσεις για πρώτη φορά μια Αβεντουρίνη, μπορείς να την τοποθετήσεις για λίγες ώρες επάνω σε λίγο ανθό αλατιού. Είναι ένας συμβολικός τρόπος να σηματοδοτήσεις μια νέα αρχή
και να δημιουργήσεις τη δική σου προσωπική σύνδεση με το ορυκτό.
Στη συνέχεια, για την τακτική της φροντίδα, μπορείς να την ανανεώνεις με τον τρόπο που αισθάνεσαι πιο κοντά σε εσένα: κάτω από τρεχούμενο νερό για λίγα λεπτά, με τον καπνό από
θυμίαμα ή λευκό φασκόμηλο, με ήχο από καμπανάκι ή θιβετιανό κύμβαλο ή αφήνοντάς την για λίγες ώρες επάνω σε μια συστάδα χαλαζία ή αμέθυστου.
Καλό είναι να αποφεύγεται η παρατεταμένη έκθεση σε έντονο ηλιακό φως, καθώς με τον χρόνο μπορεί να επηρεαστεί η ένταση του χρώματός της.
Πριν φύγεις, η Αβεντουρίνη θέλει να σου κάνει μερικές ερωτήσεις…
Μήπως περιμένεις να νιώσεις απόλυτα έτοιμος πριν κάνεις το πρώτο βήμα;
Πόσες ευκαιρίες άφησες να περάσουν επειδή περίμενες την «κατάλληλη στιγμή»;
Αν δεν φοβόσουν την αποτυχία, τι θα δοκίμαζες μέσα στους επόμενους έξι μήνες;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που επέτρεψες στον εαυτό σου να ενθουσιαστεί χωρίς να τον συγκρατήσεις λέγοντας «δεν γίνεται»;
Και αν η ζωή δεν περιμένει να γίνεις πιο ικανός, αλλά απλώς να εμπιστευτείς λίγο περισσότερο τον εαυτό σου;
Και πριν σε αποχαιρετήσει…
“Μην κυνηγάς την τύχη σαν να βρίσκεται κάπου μακριά. Πολλές φορές σε περιμένει ήσυχα πίσω από την πρώτη απόφαση που φοβάσαι να πάρεις.”