Αυτός ο διαλογισμός είναι βασικός για να αρχίσουμε να κατανοούμε τη δονητική ενέργεια που εκπέμπει κάθε ορυκτό. Οι πληροφορίες που συγκεντρώνουμε μέσα από βιβλία και διαφορετικά κείμενα είναι πολύτιμες, αποτελούν όμως τη γνώση και την εμπειρία άλλων ανθρώπων. Για να εμβαθύνουμε πραγματικά στην έκφραση ενός ορυκτού, χρειάζεται σταδιακά να δημιουργήσουμε και τη δική μας προσωπική σχέση μαζί του.
Ένα ορυκτό μπορεί να περιγράφεται ως γειωτικό, προστατευτικό, χαλαρωτικό ή ενεργοποιητικό, όμως τι σημαίνει πραγματικά αυτή η ποιότητα όταν τη συναντά η δική μας ενέργεια; Πού τη νιώθουμε στο σώμα; Ποιες εικόνες δημιουργεί; Ποια συναισθήματα ανασύρει; Πώς διαφοροποιείται η εμπειρία μας όσο περνά ο χρόνος;
Για αυτό θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος διαλογισμός είναι καλό να επαναλαμβάνεται με το ίδιο ορυκτό για έναν ολόκληρο μήνα. Δεν αναζητούμε μία εντυπωσιακή εμπειρία σε μία μόνο συνάντηση, αλλά παρακολουθούμε τον τρόπο με τον οποίο η σχέση μας με το ορυκτό εξελίσσεται.
Καλό είναι παράλληλα να κρατάμε ένα μικρό ημερολόγιο, στο οποίο θα καταγράφουμε τις εμπειρίες από κάθε ταξίδι στην ψυχή του ορυκτού. Στο τέλος του μήνα, οι σημειώσεις αυτές μπορούν να μας αποκαλύψουν επαναλήψεις, σύμβολα, αισθήσεις ή ποιότητες που δεν θα είχαμε αντιληφθεί μέσα από μία μόνο εμπειρία.
Η προετοιμασία
Επιλέγουμε το ορυκτό με το οποίο θέλουμε να εργαστούμε για τον επόμενο μήνα και φροντίζουμε να χρησιμοποιούμε το ίδιο κομμάτι σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.
Καθόμαστε σε θέση διαλογισμού και τοποθετούμε το ορυκτό στην αριστερή παλάμη, την οποία σε αυτή την τεχνική χρησιμοποιούμε ως δεκτική. Από πάνω τοποθετούμε απαλά τη δεξιά παλάμη, την προβολική, δημιουργώντας έτσι έναν μικρό κλειστό χώρο ανάμεσα στα δύο χέρια, μέσα στον οποίο βρίσκεται το ορυκτό.
Συγκεντρωνόμαστε για λίγο στην αναπνοή μας, χωρίς να προσπαθούμε ακόμη να αισθανθούμε κάτι συγκεκριμένο από την πέτρα. Δίνουμε χρόνο στο σώμα και στον νου να ηρεμήσουν και αφήνουμε σταδιακά την προσοχή μας να μετακινηθεί προς το ορυκτό που βρίσκεται ανάμεσα στις παλάμες.
Η είσοδος στο ορυκτό
Όταν αισθανθούμε έτοιμοι, επιτρέπουμε στη φαντασία και στην αίσθησή μας να μας οδηγήσουν στο εσωτερικό του.
Δεν το παρατηρούμε πλέον από έξω. Οραματιζόμαστε ότι γινόμαστε όλο και μικρότεροι και εισχωρούμε μέσα στη δομή του, μέχρι να βρεθούμε ολοκληρωτικά στο εσωτερικό του.
Εκεί οραματιζόμαστε ξανά τον εαυτό μας σε θέση διαλογισμού.
Τώρα όμως ο χώρος γύρω μας είναι το ίδιο το ορυκτό.
Αν εργαζόμαστε με Αμέθυστο, μπορεί να αισθανθούμε ότι βρισκόμαστε μέσα σε έναν κόσμο διαφορετικών αποχρώσεων του βιολετί. Αν έχουμε επιλέξει Ροζ Χαλαζία, μπορεί ολόκληρος ο χώρος να αποκτήσει τη δική του απαλή ροζ ποιότητα. Ένα σκοτεινότερο ορυκτό μπορεί να δημιουργήσει μια εντελώς διαφορετική αίσθηση χώρου, ενώ ένας διάφανος Χαλαζίας μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν κόσμο φωτός, αντανακλάσεων και διαφάνειας.
Δεν προσπαθούμε να αποφασίσουμε εκ των προτέρων τι πρέπει να εμφανιστεί. Το ζητούμενο είναι ακριβώς να ανακαλύψουμε πώς θα εκφραστεί το συγκεκριμένο ορυκτό μέσα στη δική μας εμπειρία.
Ο παλμός του ορυκτού
Καθισμένοι νοητά στο εσωτερικό του, αφηνόμαστε να συντονιστούμε με τον παλμό που εκπέμπει.
Μπορεί να τον αντιληφθούμε ως θερμότητα ή ψυχρότητα, σαν μία απαλή κίνηση, σαν πίεση σε κάποιο σημείο του σώματος, σαν χρώμα που μεταβάλλεται ή απλώς σαν μία ιδιαίτερη εσωτερική κατάσταση που δεν μπορούμε εύκολα να περιγράψουμε με λέξεις.
Αυτό είναι και ένα από τα σημαντικότερα σημεία της άσκησης, δεν χρειάζεται κάθε εμπειρία να αποκτήσει αμέσως ερμηνεία.
Αφηνόμαστε να γνωρίσουμε το ορυκτό πριν αρχίσουμε να εξηγούμε τι γνωρίσαμε.
Παρατηρούμε τι συμβαίνει στη σκέψη, στο συναίσθημα και στο σώμα μας καθώς παραμένουμε μέσα στο πεδίο του. Αν εμφανιστούν εικόνες, τις αφήνουμε να εξελιχθούν. Αν έρθει μία ανάμνηση, δεν τη διώχνουμε. Αν εμφανιστεί κάποιο σύμβολο, το παρατηρούμε χωρίς να βιαστούμε να αποφασίσουμε τι σημαίνει.
Ακόμη και η απουσία εικόνων αποτελεί μέρος της εμπειρίας. Κάποιες φορές η επικοινωνία με ένα ορυκτό μπορεί να είναι πολύ περισσότερο αισθητηριακή παρά οπτική.
Η επιστροφή
Όταν αισθανθούμε ότι η συγκεκριμένη συνάντηση έχει ολοκληρωθεί, δεν αποχωρούμε απότομα. Νιώθουμε τη συνείδησή μας να αποσύρεται σταδιακά από το εσωτερικό του ορυκτού και να επιστρέφει στην αίσθηση των χεριών που το κρατούν.
Η προσοχή μεταφέρεται ξανά στην αναπνοή, στο σώμα και στον χώρο όπου βρισκόμαστε, μέχρι να αισθανθούμε έτοιμοι να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Πριν ασχοληθούμε με οτιδήποτε άλλο, καταγράφουμε την εμπειρία μας.
Δεν χρειάζεται να γράψουμε ένα ολοκληρωμένο κείμενο. Καταγράφουμε ό,τι θεωρούμε σημαντικό χρώματα, σωματικές αισθήσεις, συναισθήματα, εικόνες, λέξεις, σκέψεις, σύμβολα, αναμνήσεις ή ακόμη και την αίσθηση ότι δεν συνέβη τίποτε ιδιαίτερο.
Καθώς οι ημέρες περνούν, δεν διαβάζουμε απαραίτητα τις προηγούμενες καταγραφές πριν από τον επόμενο διαλογισμό, ώστε να μην κατευθύνουμε ασυνείδητα την καινούργια εμπειρία.
Στο τέλος του μήνα μπορούμε πλέον να ανοίξουμε όλες τις σημειώσεις μαζί και να τις παρατηρήσουμε σαν έναν προσωπικό χάρτη.
Τι επαναλήφθηκε; Ποιο συναίσθημα εμφανίστηκε περισσότερες φορές; Ποιο σημείο του σώματος ανταποκρίθηκε συχνότερα; Υπήρξαν συγκεκριμένα σύμβολα ή εικόνες που επέστρεφαν; Άλλαξε η σχέση μας με το ορυκτό από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα;
Εκεί αρχίζει να δημιουργείται κάτι πολύ πιο προσωπικό από μία ακόμη περιγραφή των ιδιοτήτων ενός κρυστάλλου.
Αρχίζει να δημιουργείται η δική μας βιωματική γνώση.
Και όσο περισσότερα ορυκτά γνωρίζουμε με αυτόν τον τρόπο, τόσο περισσότερο μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε όχι μόνο τις διαφορετικές δονήσεις τους, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η δική μας ενέργεια αποκρίνεται σε καθεμία από αυτές.