Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους αναζητώντας την ιδανική αγάπη, επηρεασμένοι από παραμύθια που πλάσανε ένα καταπιεσμένο και ψυχικά ανάπηρο θηλυκό. Και όμως, ακόμη και σήμερα ακούω γυναίκες στις συνεδρίες μου να προσμένουν τον ιδανικό σύντροφο, την ιδανική σχέση, ακόμη και την ιδανική οικογένεια.
Και χωρίς να το καταλάβουν, κυνηγώντας αυτό το δήθεν ιδανικό, χάνουν το αληθινό. Ξεχνούν να κοιτάξουν εσωτερικά και να δουν τι φοβούνται τελικά. Μήπως την ίδια τη σχέση; Μήπως ότι δεν θα αντέξουν την τριβή που μπορεί να έχει μια αληθινή σχέση; Μήπως η ονειροπόληση έχει περισσότερη γοητεία από την αλήθεια;
Ο Κουνζίτης όμως μοιάζει να θέλει, με την ενέργειά του, να μας υπενθυμίσει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η αγάπη δεν είναι τέλεια. Δεν υπάρχει τελειότητα, παρά μόνο στη θεωρία. Η αγάπη δεν θεωρείται απλώς ένα συναίσθημα. Αν και πολύ εύκολα το μοιράζουμε λεκτικά, η αγάπη είναι μια πολύπλοκη ψυχολογική διεργασία που περιλαμβάνει μέσα της:
- συναισθήματα,
- γνωσίες (τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον άλλον),
- στάσεις,
- κίνητρα,
- συμπεριφορές,
- βιολογικούς μηχανισμούς,
- και μια συνειδητή επιλογή ή δέσμευση.
Δηλαδή, ο έρωτας μπορεί να ξεκινήσει ως έντονο συναίσθημα, αλλά η αγάπη που διαρκεί στον χρόνο δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Ο Sternberg περιγράφει την αγάπη ως τρεις διαστάσεις:
- Οικειότητα (συναισθηματική εγγύτητα)
- Πάθος (έλξη και επιθυμία)
- Δέσμευση (η συνειδητή απόφαση να παραμείνω στη σχέση)
Άρα η αγάπη είναι περισσότερο σχέση και διαδικασία, παρά ένα αυτούσιο συναίσθημα. Είναι μια ψυχολογική διεργασία, ένας τρόπος να σχετιζόμαστε. Να έχουμε το κουράγιο να δούμε μέσα μας τις σκοτεινές γωνιές, όπου οι γονείς και τα τραύματά μας επηρεάζουν και κυβερνούν μυστικά τις συναισθηματικές μας σχέσεις. Να καλλιεργήσουμε την ψυχική αντοχή που χρειάζεται για να μπορούμε να δούμε τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θέλουμε να είναι.
Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την ουτοπία που έχουμε πλάσει, είναι άνιση και χαμένη μάχη από την αρχή. Θέλει γενναιότητα για να μπορείς, στην εποχή του εγώ, να ζητήσεις συγγνώμη όταν χρειάζεται. Όπως θέλει επίγνωση για να κρατάς τον εαυτό σου, την ατομικότητά σου, ώστε να μην διαλυθείς στη συγχώνευση. Γιατί αν γίνουμε ίδιοι, τι από σένα θα αγαπώ;
Η παθολογική ανάγκη να γίνει ο άλλος ίδιος μπορεί να οδηγήσει σε καταπίεση, μέχρι που τελικά η σχέση εξαντλείται και εγκαταλείπεται με κάποια δικαιολογία. Η υγιής αγάπη θέλει φροντίδα και χρειάζεται να την αναλάβεις με ευθύνη.
Ο Κουνζίτης είναι μια ποικιλία του ορυκτού σποδουμένιου και ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα, στις αρχές του 20ού αιώνα. Το όνομά του δόθηκε προς τιμήν του Αμερικανού ορυκτολόγου George Frederick Kunz, ενός από τους σημαντικότερους μελετητές πολύτιμων λίθων της εποχής του.
Οι αποχρώσεις του κυμαίνονται από απαλό ροζ έως λιλά και ανοιχτό μωβ, χρώματα που οφείλονται στην παρουσία μαγγανίου.
Παρότι η όψη του αποπνέει λεπτότητα, ο Κουνζίτης έχει σκληρότητα 6,5 έως 7 στην κλίμακα Mohs, γεγονός που τον καθιστά αρκετά ανθεκτικό για κοσμήματα. Ωστόσο, η παρατεταμένη έκθεση στον έντονο ήλιο μπορεί να αλλοιώσει σταδιακά το χρώμα του.
Σημαντικά κοιτάσματα βρίσκονται στο Αφγανιστάν, στη Βραζιλία, στη Μαδαγασκάρη, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Πακιστάν.
Τι συμβολίζει;
Ο Κουνζίτης δεν μιλά για τον έρωτα όπως τον παρουσιάζουν οι ταινίες.
Δεν υπόσχεται ότι όλα θα πάνε καλά.
Δεν λέει ότι η αγάπη αρκεί για να λύσει κάθε πρόβλημα.
Μοιάζει περισσότερο να μας ψιθυρίζει ενεργειακά
Μην ερωτεύεσαι την εικόνα. Γνώρισε τον άνθρωπο.
Πόσες φορές δεν αγαπήσαμε έναν άνθρωπο, αλλά την ιδέα που είχαμε γι’ αυτόν;
Πόσες φορές απογοητευτήκαμε όχι επειδή ο άλλος άλλαξε, αλλά επειδή έπαψε να χωρά στην εικόνα που είχαμε πλάσει;
Η εξιδανίκευση είναι ίσως μία από τις μεγαλύτερες παγίδες των σχέσεων.
Δεν βλέπουμε τον άνθρωπο βλέπουμε μόνο τις προσδοκίες μας.
Και όταν εκείνος πάψει να τις εκπληρώνει, νιώθουμε προδομένοι.
Ίσως όμως ποτέ να μην μας πρόδωσε, ίσως απλώς να μας έδειξε ποιος ήταν πραγματικά. Η ακόμα πιο πιθανό να το έδειχνε αλλά να μην θέλαμε να το δούμε.
Ο Κουνζίτης στην κρυσταλλοθεραπεία
Στην παράδοση της κρυσταλλοθεραπείας, ο Κουνζίτης συνδέεται με την αγάπη, την τρυφερότητα, τη συγχώρεση και τη συναισθηματική θεραπεία.
Συμβολικά αποδίδεται ότι:
- ανοίγει την καρδιά στην αγάπη και τη συμπόνια,
- βοηθά στην επούλωση συναισθηματικών πληγών,
- μειώνει τον φόβο της απόρριψης,
- ενισχύει την εμπιστοσύνη στις σχέσεις,
- καλλιεργεί την αυτοαγάπη,
- βοηθά να απελευθερωθούν παλιά συναισθηματικά τραύματα,
- υπενθυμίζει ότι η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη.
Ενεργειακά, συνδέεται κυρίως με το τσάκρα της καρδιάς.
Οι παραπάνω ιδιότητες προέρχονται από την παράδοση της κρυσταλλοθεραπείας και αποτελούν συμβολικές και ενεργειακές προσεγγίσεις. Δεν υποκαθιστούν την ιατρική ή ψυχοθεραπευτική φροντίδα.
Η ψυχολογία του Κουνζίτη
Στην ψυχοθεραπεία βλέπω συχνά ανθρώπους που δεν φοβούνται την αγάπη. Φοβούνται την απογοήτευση.
Και για να προστατευτούν, αρχίζουν είτε να εξιδανικεύουν είτε να απορρίπτουν.
Από το «είσαι τα πάντα για μένα» περνούν στο «δεν αξίζεις τίποτα».
Σαν να μην υπάρχει ενδιάμεσος δρόμος.
Όμως οι ώριμες σχέσεις δεν γεννιούνται όταν θεωρούμε ότι βρήκαμε τον τέλειο άνθρωπο.
Γεννιούνται όταν δύο ατελείς άνθρωποι επιλέγουν να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον χωρίς τις μάσκες της εξιδανίκευσης.
Η αληθινή αγάπη δεν είναι να βλέπεις μόνο το φως του άλλου, είναι να γνωρίζεις και τις σκιές του.
Και να αποφασίζεις συνειδητά αν μπορείς να συμπορευτείς μαζί του.
Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση με τον εαυτό μας. Και εδώ είναι ξεκάθαρο αν δεν δούμε και εμάς με αγάπη, πώς θα μπορέσουμε να δούμε τον άλλον;
Πόσες φορές αγαπάμε τον εαυτό μας μόνο όταν τα καταφέρνει;
Μόνο όταν είναι παραγωγικός; Μόνο όταν είναι δυνατός;
Κι όμως, η πιο ώριμη μορφή αγάπης γεννιέται όταν μπορούμε να αγκαλιάσουμε και τα κομμάτια μας που ακόμη δυσκολεύονται.
Μια στιγμή παρατήρησης…
Την επόμενη φορά που θα κρατήσεις έναν Κουνζίτη στα χέρια σου, αναρωτήσου:
Αγαπώ τους ανθρώπους όπως πραγματικά είναι ή όπως θα ήθελα να είναι;
Και ακόμη πιο δύσκολη ερώτηση
Αγαπώ τον εαυτό μου μόνο όταν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μου ή και όταν απλά είμαι εγώ;
Ίσως τελικά η αγάπη να μην είναι η αναζήτηση της τελειότητας.
Ίσως να είναι η αποδοχή της αλήθειας.
Με αγάπη,
Shakila Ιωάννα Μπράτη
Ψυχοθεραπεύτρια | Facilitator Εσωτερικών Διαδικασιών | Συγγραφέας
Η φύση μάς προσφέρει σύμβολα που μπορούν να γίνουν καθρέφτες της εσωτερικής μας ζωής. Κάθε κρύσταλλος αφηγείται μια διαφορετική ιστορία, όχι για να μας πει πώς πρέπει να ζήσουμε, αλλά για να μας προσκαλέσει να γνωρίσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν γεννιέται όταν βρούμε την τελειότητα, αλλά όταν τολμήσουμε να αγαπήσουμε την ανθρώπινη ατέλεια.