Δεν ξέρω σιγουριά τι θα διάλεγε.
Υποψιάζομαι όμως ότι θα έμοιαζε πολύ με έναν Λαβραδορίτη.
Όχι επειδή είναι σπάνιος. Ούτε επειδή οι χρωματιστές του ανταύγειες μοιάζουν να έχουν δανειστεί λίγο από το Βόρειο Σέλας. Αλλά γιατί είναι από εκείνα τα ορυκτά που σε κάνουν να σταματήσεις για λίγα δευτερόλεπτα και να το κοιτάξεις ξανά. Σαν να σε προκαλεί, σαν να σε μαγεύει. Σαν να σου λέει είσαι σίγουρος ότι είδες ό,τι υπήρχε να δεις;
Και ίσως κάπου εκεί να αρχίζει η πραγματική μαγεία του. Όχι όταν εμφανίζονται τα μπλε, τα χρυσά ή τα πράσινα χρώματα αλλά όταν σε παροτρύνει να αρχίζεις να αναρωτιέσαι πόσα πράγματα στη ζωή σου υπάρχουν ήδη μπροστά στα μάτια σου και δεν τα έχεις παρατηρήσει ακόμα.
Από τα πανάρχαια χρόνια, ο Λαβραδορίτης συνδέθηκε με σαμάνους, θεραπευτές και ανθρώπους που αναζητούσαν έναν βαθύτερο τρόπο να αντιληφθούν τον κόσμο, ήταν ένας σύντροφος στα ταξίδια της συνείδησης, ένα σύμβολο του αόρατου κόσμου που υπάρχει πίσω από όσα αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.
Ίσως γι’ αυτό πολλοί τον αποκαλούν ακόμη και σήμερα τον λίθο των μάγων. Όχι επειδή χαρίζει υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά γιατί μας υπενθυμίζει κάτι που οι αληθινοί αναζητητές γνώριζαν ανέκαθεν, η μεγαλύτερη μαγεία είναι να καταφέρεις να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τον Κόσμο και μέσα από αυτό τελικά να αλλάξεις και τον Κόσμο έμπρακτά γύρω σου
Και εδώ βρίσκεται, νομίζω, το μεγαλύτερο δώρο του Λαβραδορίτη.
Δεν σε προσκαλεί να δραπετεύσεις από την πραγματικότητα, αλλά σε προσκαλεί να τη δεις βαθύτερα.
Να ακούσεις λίγο περισσότερο τη διαίσθησή σου. Να εμπιστευτείς εκείνη τη μικρή εσωτερική φωνή που πολλές φορές πνίγεται από τις γνώμες των άλλων, τις υποχρεώσεις και τον διαρκή θόρυβο της καθημερινότητας.
Για πολλούς ανθρώπους ο Λαβραδορίτης έγινε ένα σύμβολο προστασίας επειδή μας βοηθά να παραμένουμε πιο σταθεροί στο δικό μας κέντρο. Όταν γνωρίζεις καλύτερα ποιος είσαι, είναι πολύ πιο δύσκολο να σε παρασύρουν οι φόβοι, οι προσδοκίες ή οι διαθέσεις των άλλων.
Κάπως έτσι δημιουργείται η πιο ουσιαστική προστασία.
Από μέσα προς τα έξω.
Ένα μικρό θαύμα της φύσης
Αν υπάρχει κάτι που κάνει τον Λαβραδορίτη πραγματικά ξεχωριστό, δεν είναι μόνο τα χρώματά του. Είναι και ο τρόπος που δημιουργούνται τα χρώματα του.
Οι έντονες μπλε, χρυσές και πράσινες ανταύγειες που βλέπουμε στην επιφάνειά του δεν είναι βαφές ούτε προσμίξεις. Δημιουργούνται από ένα μοναδικό οπτικό φαινόμενο που οι γεωλόγοι ονομάζουν λαβραδορεσκία. Στο εσωτερικό του υπάρχουν αμέτρητα μικροσκοπικά στρώματα που διασκορπίζουν το φως, αποκαλύπτοντας κάθε φορά διαφορετικά χρώματα.
Μια μικρή άσκηση για να θυμηθείς τη δική σου λάμψη
Πιάσε τον Λαβραδορίτη και παρατήρησε πώς αλλάζει καθώς τον κινείς στο φως. Μην ψάχνεις το πιο έντονο χρώμα. Παρατήρησε τη στιγμή που εμφανίζεται.
Τώρα κλείσε τα μάτια και σκέψου μια πλευρά του εαυτού σου που έχεις αφήσει λίγο στην άκρη. Ίσως ένα ταλέντο, ίσως ένα όνειρο, ίσως έναν τρόπο ζωής που κάποτε σε έκανε να νιώθεις πιο ζωντανός.
Μην αναρωτηθείς αν είναι εφικτό.
Ρώτησε μόνο:
«Τι χρειάζεται να αλλάξει στη δική μου οπτική, ώστε αυτό το κομμάτι μου να μπορέσει να λάμψει ξανά;»
Άφησε την ερώτηση να μείνει μέσα σου χωρίς να την πιέσεις για απάντηση.
Όπως και ο Λαβραδορίτης, έτσι κι εμείς δεν αποκαλύπτουμε όλα μας τα χρώματα με την πρώτη ματιά.
Μερικές φορές αρκεί να πέσει το φως από μια διαφορετική γωνία.
Πριν φύγεις…
Ο Λαβραδορίτης θα ήθελε να σου κάνει μερικές ερωτήσεις.
Γιατί καμιά φορά μια καλή ερώτηση είναι πιο πολύτιμη από μια εύκολη απάντηση.
Αν δεν φοβόσουν την αποτυχία, ποιο όνειρο θα τολμούσες να κυνηγήσεις;
Ποιο κομμάτι του εαυτού σου κρατάς ακόμη καταπιεσμένο, ενώ ήρθε η στιγμή να βγει στο φως;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που εμπιστεύτηκες πραγματικά τη διαίσθησή σου;
Αν μπορούσες να αφαιρέσεις όλες τις γνώμες των άλλων από τη ζωή σου, τι θα επέλεγες να κάνεις διαφορετικά;
Και τελικά… μήπως η μεγαλύτερη μαγεία δεν είναι να αλλάξει ο κόσμος γύρω σου, αλλά να αρχίσεις να βλέπεις διαφορετικά τον κόσμο που ήδη υπάρχει μεσα σου;
Και πριν σε αποχαιρετήσει, θα σου ψιθύριζε πως όλοι έχουμε μέσα μας περισσότερο φως απ’ όσο πιστεύουμε, χρειάζεται μόνο να του επιτρέψουμε να φανεί.