Μπαίνεις σε ένα άδειο δωμάτιο.
Δεν υπάρχει τίποτα μέσα, εκτός από τρεις μεγάλους καθρέφτες.
Πλησιάζεις τον πρώτο και ξαφνικά σταματάς. Το είδωλο απέναντί σου δεν ακολουθεί το παρόν.
Βλέπεις τον εαυτό σου όπως ήταν κάποτε.
Στρέφεσαι στον δεύτερο. Εκεί βλέπεις τον εαυτό σου όπως πραγματικά είναι σήμερα, χωρίς τις εικόνες που έχεις συνηθίσει να φτιάχνεις γι’ αυτόν.
Στον τρίτο εμφανίζεται ο άνθρωπος που θα μπορούσες να γίνεις — και ίσως να μην είναι ακριβώς αυτός που είχες φανταστεί.
Πίσω σου η πόρτα αρχίζει αργά να κλείνει.
Ο χρόνος δεν φτάνει και για τους τρεις. Μπορείς να σταθείς μπροστά σε έναν μόνο καθρέφτη.
- Α. Αυτόν που δείχνει ποιος ήσουν.
- Β. Αυτόν που δείχνει ποιος είσαι σήμερα.
- Γ. Αυτόν που δείχνει ποιος θα μπορούσες να γίνεις.
Ποιον επιλέγεις;
Α — Επιλέγεις τον καθρέφτη που δείχνει ποιος ήσουν
Η επιλογή σου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι προσκολλημένος στο παρελθόν. Μπορεί όμως να δείχνει ότι ένα κομμάτι της ιστορίας σου εξακολουθεί να ζητά την προσοχή σου. Κάτι που έζησες και θέλεις να ξαναβιώσεις, κάτι που έχασες και λαχταράς να συναντήσεις ξανά ή ακόμη και μια παλαιότερη εκδοχή του εαυτού σου που άφησες πίσω καθώς προχωρούσες.
Ίσως θέλεις να ξαναδείς ποιος ήσουν πριν από τις εμπειρίες που σε άλλαξαν. Τι πίστευες, τι ονειρευόσουν, τι τολμούσες περισσότερο τότε. Μερικές φορές δεν επιστρέφουμε στο παρελθόν επειδή θέλουμε να ζήσουμε ξανά εκεί, αλλά επειδή αισθανόμαστε ότι έχουμε αφήσει πίσω ένα κομμάτι του εαυτού μας που εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε. Κάτι που νιώθουμε ότι χάθηκε με τα χρόνια ή αδράνησε μέσα από εμπειρίες που μας σημάδεψαν.
Υπάρχει όμως και η σκιά αυτής της επιλογής. Η μνήμη δεν είναι φωτογραφία. Ανακατασκευάζει το παρελθόν μέσα από το συναίσθημα του σήμερα. Μπορεί λοιπόν να εξιδανικεύεις μια εποχή, έναν άνθρωπο ή ακόμη και τον παλιό σου εαυτό και να συγκρίνεις το παρόν με κάτι που ίσως δεν υπήρξε ακριβώς όπως το θυμάσαι. Και τότε, αντί το παρελθόν να γίνει πηγή, γίνεται τόπος στον οποίο επιστρέφεις για να αποφύγεις αυτό που υπάρχει τώρα.
Τι χρειάζεται να δουλέψεις αυτό το διάστημα:
Να επιστρέψεις πίσω όχι για να μείνεις προσκολλημένος εκεί, αλλά για να αναγνωρίσεις τι αξίζει να πάρεις μαζί σου. Ποιο κομμάτι σου εγκατέλειψες επειδή κάποτε έπρεπε να προσαρμοστείς, να αντέξεις ή απλώς να μεγαλώσεις;
Ίσως δεν χρειάζεσαι μια καινούργια εκδοχή του εαυτού σου, όπως μπορεί να πιστεύεις. Ίσως χρειάζεται να ξανασυναντήσεις κάτι αυθεντικό που θεωρείς ότι χάθηκε, ενώ στην πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει μέσα σου και περιμένει απλώς να του δώσεις ξανά χώρο.
Απόσταγμα:
Μην επιστρέφεις για να ξαναζήσεις το παρελθόν. Επέστρεψε για να πάρεις πίσω ό,τι άφησες εκεί.
Β — Επιλέγεις τον καθρέφτη που δείχνει ποιος είσαι σήμερα
Υπάρχει κάτι πολύ ουσιαστικό σε αυτή την επιλογή: από όλους τους εαυτούς που θα μπορούσες να συναντήσεις, θέλεις να δεις αυτόν που υπάρχει τώρα.
Αυτό μπορεί να δείχνει ανάγκη για αυτογνωσία και αυθεντικότητα. Θέλεις να καταλάβεις πού πραγματικά βρίσκεσαι, όχι πού βρισκόσουν ούτε πού θα ήθελες να βρίσκεσαι. Ίσως έχεις φτάσει σε μια περίοδο όπου οι ωραιοποιήσεις δεν σου αρκούν πλέον. Θέλεις να κοιτάξεις τον εαυτό σου χωρίς τους ρόλους, τις προσδοκίες και τις εικόνες που δημιουργήθηκαν για να ανταποκρίνεσαι σε όσα ζητούσαν οι άλλοι από εσένα. Οι ψευδαισθήσεις πάλιωσαν και εσύ είσαι πια πιο ώριμος για να τις επιλέξεις άλλη μια φορά.
Αυτό απαιτεί ψυχική αντοχή. Γιατί ο καθρέφτης του παρόντος δεν δείχνει μόνο όσα έχουμε καταφέρει. Δείχνει τις αντιφάσεις μας, τις επιλογές που αναβάλλουμε, τις ανάγκες που αγνοούμε και όλα εκείνα που βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε, αλλά δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει να αλλάξουμε.
Η σκιά εδώ μπορεί να είναι η υπερβολική αυτοπαρατήρηση. Η αυτογνωσία μπορεί κάποια στιγμή να μετατραπεί σε αδιάκοπη αυτοανάλυση: τι μου συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει, τι κάνω λάθος, τι πρέπει ακόμη να διορθώσω;
Και τότε μπορεί να φτάσεις στο άλλο άκρο του ίδιου εκκρεμούς. Από την ψευδαίσθηση περνάς σε μια σκληρή και αμείλικτη παρατήρηση του εαυτού. Άλλαξε ο τρόπος, αλλά όχι απαραίτητα η δυσκολία να τον αποδεχτείς.
Τι χρειάζεται να δουλέψεις αυτό το διάστημα:
Να κοιτάξεις τον σημερινό σου εαυτό χωρίς να τον μετατρέψεις αμέσως σε ένα ακόμη έργο προς βελτίωση. Δεν χρειάζεται κάθε αδυναμία διόρθωση ούτε κάθε αντίφαση εξήγηση. Κάποια πράγματα χρειάζονται απλώς αποδοχή.
Να μπορείς να πεις: «Εντάξει, το κατάλαβα νοητικά. Τώρα ας μου δώσω το περιθώριο να το νιώσω».
Γιατί ακόμη και η μόνιμη αναζήτηση μπορεί να γίνει μια άλλη μορφή αποφυγής. Μπορείς να γνωρίζεις πάρα πολλά για τον εαυτό σου και παρ’ όλα αυτά να μην του έχεις επιτρέψει ακόμη να υπάρξει όπως είναι.
Απόσταγμα:
Κοίτα ποιος είσαι. Αγκάλιασέ τον πριν προσπαθήσεις ξανά να τον αλλάξεις.
Γ — Επιλέγεις τον καθρέφτη που δείχνει ποιος θα μπορούσες να γίνεις
Η προσοχή σου στρέφεται αυθόρμητα προς αυτό που δεν έχει ακόμη συμβεί. Θέλεις να δεις τη δυνατότητα, την εξέλιξη, την εκδοχή του εαυτού σου που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από αυτό που γνωρίζεις σήμερα.
Αυτή η επιλογή μπορεί να δείχνει ανάγκη ανάπτυξης, υγιή φιλοδοξία και την ικανότητα να φαντάζεσαι τον εαυτό σου διαφορετικό από αυτόν που είναι τώρα. Δεν θεωρείς εύκολα ότι κάτι τελείωσε ή ότι «έτσι είμαι και δεν αλλάζω». Μέσα σου υπάρχει η αίσθηση ότι η προσωπική σου ιστορία εξακολουθεί να γράφεται και ότι μπορείς να συνδημιουργήσεις με τη ζωή αυτό που έρχεται.
Αυτό είναι σημαντική ψυχική δύναμη. Ο άνθρωπος χρειάζεται να μπορεί να οραματιστεί το πιθανό πριν μπορέσει να κινηθεί προς αυτό. Να πιστέψει ότι υπάρχει κάτι πέρα από τα σημερινά του όρια.
Υπάρχει όμως και μια σκιά. Ο μελλοντικός εαυτός μπορεί να γίνει ένα ιδανικό που απομακρύνεται κάθε φορά που το πλησιάζεις. «Όταν αλλάξω… όταν καταφέρω… όταν φτάσω εκεί… τότε θα είμαι αρκετός».
Δεν δίνεις εύκολα στον εαυτό σου την ικανοποίηση του «τα κατάφερα». Πάντα μετράς το πόσο και το πότε, το επόμενο βήμα, τον επόμενο στόχο. Κι έτσι μπορεί να μη χαλαρώνεις πραγματικά ούτε να απολαμβάνεις όσα ήδη κατάφερες, γιατί τίποτα δεν φαίνεται αρκετό στον αχόρταγο νου.
Η εξέλιξη τότε παύει να είναι ελευθερία και γίνεται ένας διαρκής όρος που βάζεις στον εαυτό σου για να του επιτρέψεις κάποτε, στο μέλλον, να αισθανθεί πλήρης.
Τι χρειάζεται να δουλέψεις αυτό το διάστημα:
Να συνεχίσεις να κοιτάς μπροστά, αλλά να προσέξεις μήπως χρησιμοποιείς το μέλλον για να απομακρύνεσαι από το παρόν. Ο άνθρωπος που θέλεις να γίνεις δεν χρειάζεται να απορρίψει αυτόν που είσαι σήμερα. Χτίζεται επάνω του, δημιουργεί μαζί του και αυτή η διαδικασία χρειάζεται να εμπλουτιστεί με χαρά.
Η εξέλιξη δεν αρχίζει όταν φτάσεις στον επόμενο στόχο. Αρχίζει τώρα, τη στιγμή που μπορείς να αναγνωρίσεις όσα ήδη υπάρχουν, να χαρείς αυτό που κατάφερες και από αυτή την πληρότητα να κάνεις το επόμενο βήμα.
Απόσταγμα:
Οραματίσου αυτό που μπορείς να γίνεις, αλλά μην αναβάλλεις τη χαρά μέχρι να φτάσεις εκεί.