Μέσα σε κάθε άνθρωπο εξακολουθεί να ζει το παιδί που υπήρξε κάποτε. Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια έχουν περάσει ούτε πόσο ώριμοι πιστεύουμε ότι έχουμε γίνει. Ένα κομμάτι μας συνεχίζει να αισθάνεται, να φοβάται, να χαίρεται και να πληγώνεται με τον τρόπο που έμαθε στα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Το εσωτερικό παιδί κατοικεί στο υποσυνείδητό μας και επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, δημιουργούμε σχέσεις και παίρνουμε αποφάσεις. Όταν έχει τραυματιστεί, δεν αντιδρά σαν ένας ενήλικας που διαθέτει εμπειρία και επιλογές. Αντιδρά με τα μάτια εκείνου του παιδιού που κάποτε ένιωσε φόβο, απόρριψη, μοναξιά ή εγκατάλειψη.
Γι’ αυτό πολλές φορές η ένταση που βιώνουμε σήμερα μοιάζει μεγαλύτερη από το ίδιο το γεγονός που τη δημιούργησε. Δεν αντιδρά μόνο ο σημερινός εαυτός μας. Αντιδρά και εκείνο το παιδί που δεν είχε τότε τη δύναμη να προστατεύσει τον εαυτό του.
Το τραύμα συνεχίζει να επαναλαμβάνεται, όχι επειδή η ζωή επιθυμεί να μας τιμωρήσει, αλλά επειδή ένα κομμάτι της ψυχής μας εξακολουθεί να αναζητά μία διαφορετική κατάληξη. Αναζητά κάποιον που θα το ακούσει, θα το καταλάβει και θα του προσφέρει όσα είχε τότε ανάγκη.
Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να είναι ο γονιός μας.
Δεν μπορεί να είναι ο σύντροφός μας.
Δεν μπορεί να είναι οι φίλοι μας.
Είναι ο σημερινός ενήλικος εαυτός μας.
Μόνο εκείνος μπορεί να πλησιάσει το παιδί που υπάρχει μέσα μας, να αναγνωρίσει τον πόνο του, να του δώσει ασφάλεια και να του επιτρέψει να πάψει να φωνάζει μέσα από τα συμπτώματα, τους φόβους, τις επαναλαμβανόμενες σχέσεις ή τις ίδιες πληγές.
Όσο παραμένουμε μόνο στη θυματοποίηση, το τραύμα εξακολουθεί να καθορίζει την πορεία μας. Είναι ανθρώπινο να επιθυμούμε να μας ακούσουν και να αναγνωρίσουν τον πόνο μας. Όμως η πραγματική θεραπεία αρχίζει τη στιγμή που αποφασίζουμε να γίνουμε εμείς ο προστατευτικός ενήλικας που κάποτε μας έλειψε.
Ένας άνθρωπος που δεν έχει επεξεργαστεί τα παιδικά του τραύματα είναι πιθανό να εμφανίζει άγχος, δυσκολίες στις σχέσεις, έντονη ανάγκη επιβεβαίωσης, φόβο εγκατάλειψης, θυματοποίηση ή εκρήξεις θυμού. Δεν πρόκειται για αδυναμία χαρακτήρα. Είναι οι τρόποι με τους οποίους το εσωτερικό παιδί προσπαθεί ακόμη να προστατευθεί.
Οι ερωτήσεις που ακολουθούν δεν χρειάζεται να απαντηθούν λογικά. Αφήστε τες να συναντήσουν το συναίσθημά σας. Παρατηρήστε ποιες δημιουργούν συγκίνηση, ποιες γεννούν αντίσταση και ποιες σας αφήνουν σιωπηλούς. Εκεί, πολλές φορές, βρίσκεται η αρχή ενός πολύτιμου διαλόγου.
Ερωτήσεις προς το εσωτερικό παιδί
- Πώς ήταν για εσένα η κύηση;
- Πώς βίωσες τη γέννησή σου;
- Αισθάνθηκες ότι σε καλωσόρισαν όταν ήρθες στον κόσμο;
- Πώς βίωνες τη μητέρα σου ως βρέφος;
- Πώς βίωνες τον πατέρα σου ως βρέφος;
- Πώς αισθανόσουν μέσα στο οικογενειακό σου περιβάλλον;
- Τι είχες περισσότερο ανάγκη να λάβεις από τους σημαντικούς Άλλους της ζωής σου;
- Αν μπορούσες να μιλήσεις σήμερα σε εκείνο το παιδί, τι θα ήθελες να του πεις;
- Τι θα ήθελε εκείνο να ακούσει από εσένα σήμερα;
Σύμβουλος ψυχικής υγείας και ολιστική θεραπεύτρια Ιωάννα Μπράτη